Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility
Strona głowna  /  Słoneczka zdalnie
Słoneczka zdalnie

TYDZIEŃ IX (11 - 15 MAJA)

 

Moja miejscowość, mój region

 

Cele ogólne

  • rozbudzanie zainteresowania najbliższą okolicą,
  • rozwijanie umiejętności wypowiadania się na określony temat,
  • zapoznanie z polską muzyką klasyczną,ludową
  • rozwijanie twórczego myślenia i sprawności rąk.
  • rozwijanie intuicji geometrycznej,

 

Oglądanie zdjęć, pocztówek, map i folderów z najbliższej okolicy.

 Materiały promocyjne z najbliższego regionu. Dzieci wspólnie z N. oglądają materiały promocyjne z najbliższej okolicy. Wymieniają nazwę miejscowości, w której mieszkają. Nazywają znajdujące się tam ważniejsze obiekty.

 

Zabawa konstrukcyjna Moja miejscowość.

 Klocki różnego rodzaju i różnej wielkości. Dzieci budują z klocków (różnego rodzaju i różnej wielkości) budowle przypominające te, które znajdują się w ich najbliższej okolicy.

 

 

Słuchanie opowiadania A. Widzowskiej Łazienki.

 

załącznik z obrazkami - zobacz

 

Olek bardzo lubi chodzić do przedszkola. Najbardziej cieszy go zabawa w ogródku oraz  wycieczki. Jednak, kiedy pani wspomniała, że planuje wyjście do Łazienek, Olek posmutniał. – Do łazienek? Mnie się wcale nie chce siusiu… – Łazienki Królewskie to znany warszawski park położony wokół pięknego pałacu – wyjaśniła pani. – A ja już tam byłem… – jęknął Maciuś. Pogoda była słoneczna, a park okazał się pełen niespodzianek. Dzieci odwiedziły Amfiteatr, gdzie w dawnych czasach odbywały się przedstawienia dla króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Pani powiedziała, że wciąż można tu podziwiać sztuki teatralne i koncerty. – Ten król miał na imię tak jak ja – ucieszył się Staś. – Ciekawe, czy lubił frytki… – Wtedy nie znano frytek – wyjaśniła pani. W południowej części Łazienek znajdowała się wielka misa, a nad nią rzeźba lwa wypluwającego wodę. – Zobaczcie, jakie źródełko! – pisnęła Zosia. – Możemy umyć ręce? – Oczywiście. – A ten lew gryzie? – Nie, to tylko fontanna w kształcie lwiej głowy – uspokoiła ją pani. – Ja już tu byłem – jęknął po raz drugi, Maciuś. – Ale marudzisz – zdenerwował się Olek. W stawie pływały ogromne pomarańczowe karpie. Podczas, gdy pani pokazywała dzieciom sikorki, Zuzia z Kubą postanowili nakarmić karpie resztkami bułki, którą Zuzia zabrała na wycieczkę. Gdy tylko pani to zauważyła, powiedziała dzieciom, że w każdym parku obowiązuje regulamin. W Łazienkach Królewskich zgodnie z regulaminem nie wolno karmić zwierząt i rozsypywać im pokarmu. Nie wolno także dotykać zwierząt w szczególności wiewiórek i pawi. – Ja już tu byłem – znów odezwał się Maciuś. Nawet wiewiórki nie wywołały uśmiechu na jego buzi. Jednak przy wyjściu z parku, Maciuś zaskoczył wszystkich. – Tutaj nie byłem! Co to za pan pod żelaznym drzewem? – zapytał, wyraźnie ożywiony. – To jest pomnik Fryderyka Chopina, polskiego kompozytora i pianisty. A drzewo, pod którym siedzi, to wierzba, symbol Polski. Maciuś po raz pierwszy uśmiechnął się od ucha do ucha i powiedział: – Też bym chciał taki pomnik w mojej łazience… Kolejnym punktem wycieczki była stadnina koni znajdująca się nieopodal Warszawy. – Konie! – zawołał nagle rozradowany Olek. Rzeczywiście, za ogrodzeniem spokojnie pasły się konie: brązowe, czarne, nakrapiane i nawet jeden biały. Dzieci mogły je pogłaskać po mięciutkich chrapkach. Były tam nawet dwa kucyki z warkoczykami zaplecionymi na grzywach. – Może zamiast psa rodzice zgodzą się na konia? – pomyślał Olek. – Tylko gdzie on by mieszkał? Muszę to jeszcze przemyśleć.

 

Rozmowa kierowana na podstawie opowiadania i ilustracji

N. zadaje pytania:

  • Dokąd dzieci wybrały się na wycieczkę?
  • Co znajdowało się w parku w Łazienkach Królewskich?
  • Jaki kształt miała fontanna, którą zobaczyły dzieci w parku?
  • Jakie zwierzęta dzieci wydziały w parku?
  • Jak się nazywa słynny polski muzyk, którego pomnik znajduje się w warszawskich Łazienkach?
  • Gdzie dzieci udały się po zwiedzeniu Łazienek?

 

Słuchanie utworu F. Chopina Mazurek As-dur.

 

N. zachęca dzieci, aby wygodnie położyły się na dywanie, zamknęły oczy i wysłuchały utworu F. Chopina, a następnie opowiedziały, z czym kojarzy im się ten utwór. W celu odtworzenia utworu F. Chopina N. może skorzystać ze strony internetowej: http://pl.chopin.nifc.pl/chopin/composition/detail/id/151.

 

Improwizacja ruchowa do utworu F. Chopina.

N. prosi dzieci, aby słuchając utworu F. Chopina Mazurek As-dur, w dowolny sposób pokazały ruchem to, o czym według nich opowiada muzyka.

 

Kolorowanka Wzory ludowe z mojej okolicy.

 Wzory ludowe z najbliższej okolicy: kolorowanka i obrazek wzorcowy. Dzieci kolorują wzory ludowe z najbliższej okolicy. Nazywają kolory, którymi się posługują, i wzory na swoim obrazku i na obrazku wzorcowym.

 

Strój krakowski  damski - zobacz 

Strój krakowski męski - zobacz

 

Strój krakowski Tosi - zobacz 

Tosia do ubrania - zobacz

 

Strój krakowski Bartka - zobacz

Bartek do ubrania - zobacz

 

 

Improwizacja ruchowa do muzyki ludowej

Krakowiak to wykonywany w parach zespołowy improwizowany taniec dwumiarowy, utrzymany w rytmice synkopowej i ósemkowej, w żywym tempie. Jego charakterystycznymi elementami są: krok w przód z podskokiem, boczny krok z dostawieniem, liczne hołubce, zakrzesania i kroki akcentowane, a także wzajemne uciekanie i gonienie partnerów, połączone z mijaniem się tancerzy. W tradycyjnej formie elementy taneczne przeplatano śpiewem kolejnych tancerzy. W formie narodowej krakowiak wzorowany jest na wiejskich tańcach okolic Krakowa;

 

https://www.youtube.com/watch?v=Rg1MMZwgqYs

https://www.youtube.com/watch?v=bOhoK6pC6Gw

https://www.youtube.com/watch?v=dlAFVAKEHro

 

 

Poznajemy legendy Krakowa – legenda o Smoku Wawelskim

 

https://kubus.pl/storytel/o-smoku-wawelskim/

 

Praca plastyczna Moja miejscowość.

  • arkusz brystolu
  • kartki z papieru kolorowego,
  • gazety,
  • nożyczki,
  • kleje,
  • kredki pastelowe,
  • kawałki bibuły i folii aluminiowej.

 N. informuje dzieci, że dziś wykonają obrazek przedstawiający ich okolicę. Wspólnie ustalają, jakie miejsca chcą przedstawić na obrazku i w jaki sposób go wykonają. Dzieci wycinają lub wydzierają z papieru i gazet domy, bloki, szkołę, przedszkole, postacie ludzi, samochody, przyklejają folię aluminiową/bibułę jako ulice. Pastelami lub kredkami dorysowują charakterystyczne obiekty znajdujące się w najbliższej okolicy

 

Spacer po najbliższej okolicy – robienie zdjęć.

Aparat cyfrowy. Wykonanie przez N. aparatem cyfrowym zdjęć obiektów znajdujących się w najbliższym otoczeniu, np. domów, szkoły, przedszkola.

 

Zabawa dydaktyczna Od najmniejszego do największego.

Trzy sylwety papierowych domów (różnej wielkości). N. rozkłada sylwety domów różniących się wielkością i prosi, by dzieci wskazały:  najmniejszy dom,  największy dom.

 

karta domy - zobacz 

 

Zabawa plastyczna

Kończenie rysowania domu po śladzie. Naklejanie brakujących obrazków okien i drzwi. Kolorowanie lub wyklejanie bibułą wybranych części domu.

domek po śladzie - zobacz 

 

Zabawa matematyczna Liczenie schodów. Klocki lego.

Dzieci, zgodnie z instrukcją N., układają klocki schodkowo, wskazują palcem kolejne klocki i je liczą: pierwszy stopień, drugi, trzeci, czwarty, piąty (lub w zakresie swoich możliwości). Możemy zabawę przenieść na prawdziwe schody, jeżeli są w placówce.

 

Zabawa matematyczna Liczenie pięter. Klocki: lego lub drewniane.

Dzieci układają fundament – parter dla wieży – a następnie budują wieżę z kolorowych klocków. Licząc piętra, używają liczebników porządkowych: pierwsze, drugie, trzecie, czwarte, piąte.

 

Rozmowa z dziećmi na temat: Do czego są potrzebne klucze?

Różne klucze do drzwi. Dzieci oglądają różne klucze i zastanawiają się, do czego są potrzebne, np.: do otwierania i zamykania drzwi mieszkania, domu lub garażu, do kłódki, do samochodu, do zapięcia rowerowego, walizki itp.

 

klucz 1 - zobacz 

klucz 2 - zobacz 

klucz 3 - zobacz 

 

Zabawa plastyczna Klucz do domu.

  • Glina,
  • wałek do ciasta,
  • różne klucze.

Dzieci wykonują odciski różnych kluczy w rozwałkowanym kawałku gliny.

 

Ćwiczenie sprawności manualnej – Droga do przedszkola.

 Plastelina, cerata na stół, klocki. Dzieci lepią z plasteliny cienkie wałeczki, łączą ze sobą, tworząc wspólnie drogę na ceracie, która prowadzi do przedszkola zbudowanego z klocków. Droga ta jest ulepiona z równoległych wałeczków plasteliny.

 

zdjęcie naszego przedszkola - zobacz

karta pracy - zobacz

karta pracy - zobacz

 

Burza mózgów: W mojej miejscowości.

Układanie puzzli przedstawiających dane miasto/daną wieś.

N. prosi, aby dzieci dokończyły zdanie: W mojej miejscowości... Jeśli jest to za trudne, można zdanie rozwinąć, np. W mojej miejscowości lubię/nie lubię...

Układanie puzzli przedstawiających dane miasto/daną wieś. Obrazek przedstawiający miasto/wieś, w którym/w której mieszkają dzieci (pocięty na 3–4 części oraz w całości na wzór).

 

Zabawa bieżna Wracamy do domu.

N. za pomocą skakanek wyznacza domy dla dzieci. Jedno z dzieci jest berkiem i stoi z boku, a pozostałe biegają swobodnie. Na hasło N.: Wracamy do domu, dzieci starają się jak najszybciej dotrzeć do domów wyznaczonych za pomocą skakanek. Berek stara się dotknąć dziecka, które jako ostatnie będzie dobiegało do domu. Jeśli mu się to uda, to dotknięte dziecko zostaje berkiem.

 

 

Słuchanie wiersza L. J. Kerna Nasze podwórko.

Nasze podwórko to miejsce, które najlepiej znamy.

Wszyscy, bez żadnych wyjątków, takie podwórko mamy!

 

Nasze podwórko to teren najbardziej nam bliski na ziemi.

W zimie śnieg na podwórku leży, a w lecie się trawa zieleni.

 

Gdy słońce świeci na niebie, wesołe jest nasze podwórko,

smutnieje zaś, gdy się zjawi pan deszcz z ponurą córką chmurką.

 

Czasami z naszego podwórka, na którym się co dzień bawimy,

widać wieże kopalni lub wielkiej huty kominy.

 

I czy to będzie w Gliwicach, w Toruniu, w Łomży,

czy w Krośnie, gdy spojrzysz na nasze podwórko, to stwierdzisz, że ono rośnie!

 

Bo naszym podwórkiem nie jest to tylko, co jest blisko,

ale i traktor w polu, i stadion, i lotnisko, i jakiś stary zamek, i lasy na pagórkach, i Wisła, która płynie środkiem Naszego Podwórka.

 

 • Rozmowa na podstawie wysłuchanego utworu.

  • Co to jest nasze podwórko?
  • Czy naszym podwórkiem można nazwać plac zabaw w przedszkolu albo teren wokół przedszkola?
  • Jak myślicie, kiedy podwórko się cieszy, a kiedy smuci?
  • Co widać z naszego podwórka w przedszkolu, a co z waszych domów?

 

Zabawa językowa Symbole mojej miejscowości (lub gminy).

Obrazek z herbem miejscowości lub gminy, gdzie mieści się przedszkole i/lub inne symbole (np.: flaga, maskotka miasta). N. prezentuje obrazek z herbem i pyta dzieci, czy wiedzą, co on przedstawia. Następnie prosi, aby to opisały i powiedziały, dlaczego to znajduje się w herbie. Jest to dobry czas, aby przedstawić miejscowe legendy, przekazy ludowe itp.

 

herb Krakowa - zobacz 

herb Krakowa - kolorowanka 

 

Wzory grafomotoryczne z liniami: prostymi, ukośnymi i falistymi.

Wzory grafomotoryczne z liniami: prostymi, ukośnymi i falistymi, ołówki. Dzieci wykonują pracę starannie i dokładnie. Jeśli chcą, mogą powiedzieć, co im przypomina powstały wzór.

 

domek z figur - zobacz 

dom do kolorowania - zobacz 

 

 

Kolorowanka 1 - otwórz

Kolorowanka 2- otwórz

Kolorowanka 3 - otwórz

Kolorowanka 4 - otwórz

Kolorowanka 5 - otwórz

Kolorowanka 6 - otwórz

 

 

TYDZIEŃ VIII (4 - 8 MAJA)

 

Moja ojczyzna

• zapoznanie z symbolami narodowymi: flagą i godłem,

• kształtowanie polskiej tożsamości,

rozwijanie umiejętności wypowiadania się na określony temat,

• rozwijanie sprawności rąk.

 

Oglądanie książek i albumów o miastach oraz o symbolach Polski.  Książki i albumy o miastach i o symbolach Polski. R. prezentuje dzieciom książki i albumy, czyta fragmenty tekstu, dzieci opisują obrazki. R. zapoznaje dzieci z symbolami narodowymi. 

 

Rozwiązanie zagadki B. Szelągowskiej Flaga. R. recytuje zagadkę i prosi dzieci o podanie rozwiązania. Dzieci mówią swoje rozwiązanie po cichu do ucha R. tak, aby każde dziecko miało możliwość wypowiedzenia się.

 

Wisi wysoko

Biało-czerwona.

Często z wiatrem musi się zmagać.

To symbol Polski, to nasza… (flaga).

 

Słuchanie opowiadania E. Stadmüller Biało-czerwone. 

Ilustracje do opowiadania

załącznik 1

załącznik 2

Z okazji Dnia Flagi Rzeczypospolitej Polskiej grupa średniaków przygotowała inscenizację legendy ,,O Lechu, Czechu i Rusie”. Kuba grał Czecha, Bartek – Rusa, a Olek – Lecha. Prawdę mówiąc, była to jego pierwsza tak poważna rola, więc bardzo się przejmował i wciąż powtarzał:

– Chodźmy ku północy, serce mi mówi, że tam znajdziemy nasz nowy dom. Jego wierny lud – czyli Oskar z Karolem i Kubą oraz Basia, Malwinka, Wiktoria i Ania – ufnie podążał za nim. Nagle wszyscy zatrzymali się, bo oto ich oczom ukazał się wspaniały widok. Wyświetlał się on na ścianie, a przedstawiał leśną polanę o zachodzie słońca. Na środku tej polany rósł potężny dąb, a w jego konarach widać było gniazdo orła. Piękny biały ptak siedział w nim z rozłożonymi skrzydłami, zupełnie jakby chciał ochronić swe pisklęta przed niebezpieczeństwem. 

– Oto nasz znak! – wołał Olek. – I nasze barwy! 

W tym momencie na ścianie pojawił się kolejny obraz przedstawiający polską biało-czerwoną flagę i godło narodowe – białego orła w złotej koronie na czerwonym tle. Przedstawienie obejrzały wszystkie dzieci z przedszkola. Ada też. Po obiedzie grupa Olka robiła chorągiewki. Zadanie polegało na przyklejeniu biało-czerwonej karteczki do cienkiego patyczka. Z początku szło to opornie, ale już przy trzeciej chorągiewce wszyscy nabierali wprawy.

– Kto chce, może sobie zabrać do domu kilka chorągiewek i patyczków – zachęcała pani. – Będzie można 2 maja udekorować nimi okno albo balkon… Niech wszyscy widzą, że cieszymy się z tego, że jesteśmy Polakami. Olkowi nie trzeba było dwa razy tego powtarzać. Nie namyślając się zbyt długo, wpakował cały plik chorągiewek i garść patyczków do swojej tekturowej teczki i zabrał do domu. Do wieczora bawił się świetnie z Adą, grał z tatą w piłkę, pomagał mamie robić kisiel. Dopiero następnego dnia przypomniał sobie o chorągiewkach
– Jutro święto flagi! – zawołał przerażony.
– A ja zapomniałem o moich chorągiewkach. Pani powiedziała, że trzeba udekorować nimi dom. Sam przecież wybrałem te kolory… 
Ada poważnie kiwnęła główką. 

– Był księciem Lechem – poświadczyła zgodnie z prawdą. 

– I co teraz? – zapytał tato. 

– Będę je sklejał – oświadczył mężnie książę Lech.  niestety, szybko okazało się, że kleją mu się palce. Mama z tatą popatrzyli na niego i… zabrali się do roboty. Tym razem chorągiewki powstawały w ekspresowym tempie. Zanim zapadł zmrok, okna i balkon były udekorowane, a szczęśliwy książę Lech chrapał w najlepsze. Może śnił mu się kołujący wysoko na niebie orzeł z biało-czerwoną chorągiewką w dziobie? Kto to wie?   

Rozmowa kierowana na podstawie opowiadania i ilustracji.

− Jak Olek świętował Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej?

− Jakie kolory ma flaga Polski?

− Jaki ptak jest symbolem narodowym Polski? 

− Co sklejał Olek w domu z rodzicami? 

− Co udekorowali rodzice chorągiewkami? 

− Po co ludzie dekorują flagami swoje domy? 

 − Jak się nazywa kraj, w którym mieszkamy?

 

Oglądanie filmu edukacyjnego Polak mały (ze strony Instytutu Pamięci Narodowej).

Film znajduje się na stronie internetowej - OGLĄDNIJ

 

 

 

Ćwiczenia językowe Co może być polskie? R. podaje kilka przykładów tego, co może być polskie (np. przedszkola, szkoły, drogi, język, tańce), a następnie dzieci podają swoje przykłady tego, co kojarzy im się z Polską. Po każdym podanym przykładzie powtarzają za R. zdanie: Polski (np. język) mamy, jesteśmy Polakami!

 

Zabawa dydaktyczna Dzień Flagi. 

 Flaga Polski, obrazki przedstawiające flagi państw, w tym Polski. R. demonstruje dzieciom flagę Polski i mówi o symbolice barw narodowych, o tradycji wywieszania flagi z okazji świąt państwowych i że 2 maja jest Dniem Flagi Rzeczypospolitej Polskiej.  R. pyta, gdzie dzieci widziały flagę Polski. (Np. podczas dekoracji medalami sportowców polskich). Dzieci rozpoznają flagę Polski wśród kilku różnych obrazków flag.

 

Nasza flaga – przybliżenie informacji na temat flagi Polski. 

R. pokazuje dzieciom flagę Polski. Następnie prezentuje dzieciom zdjęcia z uroczystości, np. państwowych, na których jest widoczna flaga naszego kraju.

R. może skorzystać z publikacji Biało-czerwona na stronie MEN, ze strony internetowej: http://www. kuratorium.waw.pl/pl/dyrektor-i-nauczyciel/informacje-biezace/11343,Dzien-Flagi-publikacjaBialo-czerwonaquot.html)

Flaga państwowa – flaga, której mogą używać zarówno władze i instytucje państwowe, jak również obywatele i instytucje prywatne. Flaga państwowa z godłem – drugi wariant polskiej flagi państwowej. Ma dwa pasy poziome – u góry biały, u dołu czerwony, i herb Rzeczypospolitej Polskiej, nazywany obecnie godłem państwowym Rzeczypospolitej Polskiej, pośrodku pasa białego.

 

Karta pracy „Kolory flagi”  ZAŁĄCZNIK

Dokończ rysować flagę po śladzie.  Pokoloruj ją na czerwono w odpowiednim miejscu.

 

Zabawy stolikowe – Segregowanie

Spinacze do bielizny: białe i czerwone, talerze papierowe.

Dzieci wykonują zadania ćwiczące sprawność i precyzję dłoni: przypinają do krawędzi talerzyka, naprzemiennie, spinacze do bielizny w kolorach białym i czerwonym.

 

Prezentowanie mapy Europy i sąsiadujących z Polską państw.  Mapa Europy, obrazek przedstawiający flagę Polski. N. pokazuje mapę Europy. Umieszcza na mapie, w miejscu gdzie jest Polska, naszą flagę. Podaje nazwy sąsiadów Polski. 

 

Ćwiczenia spostrzegawczości Znajdź taką samą flagę

 Po dwie flagi każdego z państw sąsiadujących z Polską. Zadanie dzieci polega na dopasowaniu do siebie dwóch takich samych flag. N. podaje nazwę państwa, z którego one pochodzą  

 

Ćwiczenia logopedyczne usprawniające narządy mowy – język, wargi, żuchwę.

 Lusterko dla każdego dziecka.   R. rozdaje dzieciom lusterka. Demonstruje prawidłowe wykonanie ćwiczeń, powtarzając je kilkakrotnie. 
• Kolory flagi – N. podaje kolory flagi. Gdy mówi biały – dzieci unoszą język do góry, w stronę nosa, gdy mówi czerwony – język opuszczają na dolną wargę. 
 • Chorągiewki – tak jak chorągiewki poruszają się na wietrze, tak dzieci poruszają językiem po górnej wardze, od jednego kącika ust do drugiego. 
• Lech, Czech, Rus jadą na koniach – dzieci naśladują osobno stukot kopyt koni każdego z bohaterów legendy. Przyklejają szeroko ułożony język do podniebienia i odbijają go, jednocześnie ściągając wargi w dziobek i rozciągając szeroko. 
• Orzeł – dzieci wysuwają język do przodu, unosząc jego czubek do góry, i poruszają nim na boki, tak jak orzeł swymi skrzydłami. • Wędrówka po Polsce – przy szeroko otwartej jamie ustnej dzieci wysuwają język do przodu i poruszają nim do góry, w dół, w prawą stronę, w lewą stronę.

 

Ćwiczenia oddechowe Powiewająca flaga.

Flaga dla każdego dziecka.  R. przypomina właściwy tor oddechowy. Dzieci wciągają powietrze nosem, wypuszczają ustami, naśladując wiatr dmuchający na flagę. Wiatr jest raz silny, a raz słaby i delikatny.

 

Ćwiczenia małej motoryki – Polska w kolorach. 

Kontur Polski namalowany na brystolu, plastelina w kolorach białym i czerwonym.

R. pokazuje, w jaki sposób należy wykonać małe kuleczki z plasteliny. Dzieci odrywają kawałeczki plasteliny, lepią z nich kuleczki i wypełniają nimi kontur Polski: białym kolorem od góry, a czerwonym – od dołu.

Osłuchanie ze słowami i melodią piosenki Nasza Ojczyzna (sł. i muz. M. Nowak) załącznik.

 

Nasza Ojczyzna – zabawa taneczna przy piosence – opis załącznik 

 

Ćwiczenia ortofoniczne na podstawie wiersza B. Szelągowskiej Moja Ojczyzna

R. prezentuje wiersz. Powtarza go, a dzieci za nim, fragmentami:

Ho, ho, ho, he, he, he! Dla Ojczyzny śpiewać chcę.

Spoglądam na flagę, jak dumnie powiewa. 

„Kocham Cię, Ojczyzno” serce moje śpiewa. 

Ho, ho, ho, he, he, he! Dla Ojczyzny śpiewać chcę.

Kocham wioski, miasta, kocham lasy, góry! 

 I Morze Bałtyckie, i jeszcze Mazury… 

 Ho, ho, ho, he, he, he! Dla Ojczyzny śpiewać chcę.

Kocham hymn, nasz język i Orła Białego.

„Kocham Cię, Ojczyzno!” – płynie z serca mego.

Ho, ho, ho, he, he, he! Dla Ojczyzny śpiewać chcę.

A za kilka lat, kiedy będę duży, chciałbym całym sercem Tobie, Polsko, służyć! 

Ho, ho, ho, he, he, he! Dla Ojczyzny śpiewać chcę.

 

Zabawa rytmiczna Jesteśmy Polakami!  R. prezentuje prosty rytm wraz ze słowami Jesteśmy Polakami! Dzieci wyklaskują go za R., wytupują, uderzają dłońmi o podłogę. Mogą również podawać własny sposób rytmizowania tego tekstu i wymyślać własne słowa związane z tematem.

 

Słuchanie wiersza Z. Dmitrocy Legenda o warszawskiej Syrence.

Piękna Syrenka, Co w morzu żyła, 
Raz do Warszawy Wisłą przybyła. 
Zauważyli Ją tam rybacy, 
Gdy przeszkadzała Im w ciężkiej pracy.

 

Rybacy dla niej Życzliwi byli, 

Bo się jej pięknym Śpiewem wzruszyli.

Ale zły kupiec Złapał ją w wodzie

I potem trzymał W ciasnej zagrodzie.

Z żalu i smutku Zaczęła płakać, 

Na pomoc przyszedł Jej syn rybaka.

 

Syrenka za to Podziękowała 
 I bronić miasta Przyobiecała. 
d tamtej pory I dniem, i nocą   
Służy Warszawie Swoją pomocą.

 

R.zadajePytania:                                                                              

− Gdzie mieszkała Syrenka? 

− Co zrobił Syrence kupiec?

− Kto uratował Syrenkę? 

− Co obiecała Syrenka w podziękowaniu za ratunek?

 

Ćwiczenia grafomotoryczne Wisła.                                                                                                 Tacki z piaskiem lub drobną kaszą.

Dzieci rysują palcami na tackach z piaskiem wzory fal rzecznych z jednoczesnym naśladowaniem szumu wiatru i wody: szszsz... 

 

Zabawa konstrukcyjna Budujemy Polskę. 

Skakanki, klocki.

R. układa na podłodze ze skakanek (tasiemki, sznurka) kontur granic Polski, a zadanie dzieci polega na wypełnieniu go różnego rodzaju budowlami. Dzieci omawiają, co zbudowały.

 

Zabawa dydaktyczna Jak się nazywasz? 

R. prosi, aby chętne dzieci przedstawiły się (4-latki mogą także podać swój adres zamieszkania). Mówi, dlaczego warto to wiedzieć i kiedy takich informacji nie należy podawać (np. nieznajomemu).

 

Ćwiczenia słuchowe Dzielimy na sylaby.

. wypowiada sylabami słowa związane z Polską (np.: fla-ga, Wis-ła), a zadaniem dzieci jest podawanie całej nazwy. 

 

Słuchanie wiersza E. Stadmüller Kim jesteś?

– Czy wiesz, kim jesteś? 

– To oczywiste! 

– Co jest Ci Bliskie? 

– Znaki ojczyste. 

Ojczyste barwy

- biało-czerwone 

ojczyste godło 

– orzeł w koronie. 

Ojczyste w hymnie Mazurka dźwięki, 

no i stolica – miasto Syrenki.

I jeszcze Wisła, co sobie płynie 

raz po wyżynie, raz po równinie, 

i mija miasta prześliczne takie. 

Już wiesz, kim jesteś? 

– Jestem Polakiem.

Rozmowa na podstawie wiersza.                                                                                                 – O jakich znakach ojczystych jest mowa w wierszu? 

– Jakie są nasze barwy narodowe? 

– Jak wygląda nasze godło? 

– Jaka się nazywa najdłuższa rzeka w Polsce? 

– Kim jesteśmy, jeśli mieszkamy w Polsce?

 

Oglądanie flagi i godła Polski. 

Godło Polski, flaga Polski. N. prezentuje dzieciom godło i flagę Polski, przypomina także ich nazwy. Prosi, aby dzieci opisały ich wygląd i powiedziały, gdzie można zobaczyć symbole narodowe.  

 

Słuchanie hymnu narodowego

Nagranie Mazurka Dąbrowskiego, odtwarzacz CD. 

R. przypomina, że podczas słuchania i śpiewania hymnu należy zachować powagę, ponieważ jest to nasz symbol narodowy. R. włącza nagranie hymnu – dzieci słuchają, stojąc prosto. Po wysłuchaniu nagrania R. wyjaśnia, w jakich sytuacjach możemy usłyszeć hymn narodowy.

 

Podsumowanie zajęć – zabawa w kończenie zdań. 

   R. wypowiada kolejne zdania, a dzieci je kończą (może to zrobić wybrane dziecko lub wszystkie dzieci, chórem).

Kraj, w którym mieszkam, to... 

Godło Polski przedstawia...

Flaga Polski ma dwa kolory: ... 

Gdy słyszymy hymn, musimy...

Nasze symbole narodowe to...

 

Zabawa dydaktyczna Polska flaga. 

Flagi różnych państw (flaga Polski w kilku egzemplarzach).

R. prezentuje kolejne flagi, a kiedy dzieci zauważą wśród wykładanych tę, która jest Polski, głośno mówią: Polska!

 

TYDZIEŃ VII (27 - 30 KWIETNIA)

 

Dbamy o przyrodę

 

Cele ogólne

  • wzbogacanie wiedzy o sposobach ochrony przyrody,
  • rozwijanie umiejętności wypowiadania się na określony temat,
  • wyrabianie nawyku segregowania śmieci,
  • rozwijanie twórczego myślenia i sprawności rąk
  • kształtowanie prawidłowej postawy wobec przyrody,

 

Rozwiązywanie zagadki B. Szelągowskiej Śmieci.

 N. recytuje zagadkę i prosi dziecko o podanie rozwiązania. Dziecko mówi swoje rozwiązanie po cichu do ucha N., tak aby każde dziecko miało możliwość wypowiedzenia się.

O porządek trzeba dbać, wiedzą o tym także dzieci.

Do odpowiednich worków każdy wrzuca… (śmieci)

 

Słuchanie opowiadania E. Stadmüller Smok Segregiusz.

 

ilustracja do opowiadania - zobacz 

 

Dzieci siadają na dywanie. N. rozdaje książki i zaprasza do wysłuchania opowiadania. Czytając opowiadanie, prezentuje ilustracje do niego. Smok Segregiusz był niezwykle sympatycznym bajkowym smokiem. Uwielbiał bawić się tym, co inni uważali za śmieci. Kartonowe pudełka zamieniał w domki dla lalek albo rycerskie zamki. Plastikowe butelki oklejał błyszczącą folią i wykorzystywał jako wieże albo robił z nich rakiety. Kolorowe zakrętki z radością ustawiał jako pionki w grach planszowych, które sam wymyślał. Z puszek robił grzechotki, ze starych rękawiczek – maskotki… Nigdy się nie nudził. Zazwyczaj chodził uśmiechnięty, a gdy wpadał na jakiś kolejny zwariowany pomysł – podskakiwał z radości. Jednego Segregiusz nie mógł zrozumieć. Gdy widział powyrzucane byle gdzie papierowe torebki, puszki czy reklamówki, w jego oczach pojawiał się smutek. – Czemu ludzie wyrzucają takie wspaniałe zabawki? – rozmyślał. – Jeśli już nie chcą się nimi bawić, to przecież są pojemniki na papier, metal czy szkło. Na pewno ktoś wie, jak takie skarby wykorzystać… O, znów ktoś pomylił trawnik ze śmietnikiem i park nie jest już taki ładny jak był. Czy naprawdę tak trudno trafić papierkiem do kosza? – Czy myślisz o tym samym co ja? – spytała senna wróżka Gwiazduszka, która pojawiła się nie wiadomo skąd i przysiadła obok smoka, na parkowej ławeczce. Segregiusz spojrzał na porozrzucane wszędzie śmieci i westchnął ciężko. – Wymyśl jakąś zabawę, która nauczy wrzucania papierków do kosza – zaproponowała Gwiazduszka – a ja postaram się, aby ten pomysł przyśnił się jakiemuś dziecku. – Spróbujmy – zgodził się smok.  – Tato, tato! – zawołał Olek, gdy tylko otworzył oczy. – Śniło mi się, że wygrałem wielki turniej. – Rycerski? – zainteresował się tato. – Jasne, że rycerski – kiwnął głową Olek. – Miałem na sobie srebrną zbroję, hełm z pióropuszem i walczyłem… ze śmieciami. – Z czym? – oczy taty zrobiły się okrągłe ze zdumienia. – Te śmieci chciały zasypać cały świat, a ja im na to nie pozwoliłem – oświadczył dumnie rycerz z przedszkolnej grupy Tygrysków.   – Jestem z ciebie dumny – oświadczył tato i uścisnął Olkowi prawicę. – Ten bałagan na trawnikach to rzeczywiście problem – rozmyślał, jadąc do pracy. – Akurat projektował nową szkołę, a jego kolega – architekt krajobrazu – głowił się nad tym, jak urządzić plac zabaw dla przedszkolaków i park pełen atrakcji sportowych dla starszych dzieci. – Tylko pamiętaj o koszach na śmieci – przypomniał mu tato, kiedy tylko wszedł do biura. Pan Zbyszek kiwnął głową i po paru godzinach przyniósł gotowe szkice. Kosze w kształcie smoków, rakiet, wież fantastycznie pasowały do sportowych boisk i huśtawek. – Niech dorosłych uczą dzieci, gdzie wyrzucać trzeba śmieci – podsumował jego pracę tato.

 

 

Rozmowa kierowana na podstawie opowiadania i ilustracji w książce. N. zadaje pytania:

  • -Co lubił robić smok Segregiusz?
  • − Co smuciło smoka?
  • − Jaki sen miał Olek?
  • − Dlaczego należy wyrzucać śmieci do kosza?
  • − W jaki sposób możemy chronić przyrodę?

 

 

Zabawa dydaktyczna Segregowanie śmieci.

Kolorowe worki na śmieci: niebieski, żółty, zielony, brązowy, czarny, lub pudełka kartonowe z przyklejonymi kwadratami w kolorach: niebieskim, żółtym, zielonym, brązowym, czarnym, różnego rodzaju śmieci.

N. rozkłada na podłodze śmieci i prosi dzieci o pomoc w ich posegregowaniu do odpowiednich worków. N. prezentuje 5 kolorów worków (5 pudełek z kolorowymi kwadratami), mówi i pokazuje, co należy wkładać do którego koloru. Kolor niebieski – papier, kolor zielony – szkło, kolor żółty – metal i plastik, kolor brązowy – odpady biodegradowalne, kolor czarny – odpady zmieszane. N. prezentuje wiersz B. Szelągowskiej Kosz na śmieci, a dzieci go powtarzają. Następnie chętne dziecko podnosi z podłogi jeden ze śmieci, mówi, do jakiego worka/pudełka trzeba go włożyć. N. pomaga, jeśli odpowiedź dziecka jest błędna. Pozostałe dzieci powtarzają wiersz. Kosz się zawsze bardzo smuci, gdy ktoś papier obok rzuci. Pamiętają wszystkie dzieci, by do kosza wrzucać śmieci

 

 

Segregowanie zakrętek według kolorów.

Plastikowe zakrętki w pięciu kolorach. N. rozkłada przed dziećmi zakrętki plastikowe w pięciu kolorach. Zadaniem dzieci jest posegregowanie zakrętek według kolorów. N. uświadamia dzieciom, że zakrętki można wyrzucić albo, tak jak smok Segregiusz, zrobić z nich coś nowego, np. ładny obrazek lub jakąś zabawkę.

 

 

Praca plastyczna Kolorowe obrazki z zakrętek.

  • kartka z bloku technicznego,
  • klej magic,
  • kredki,
  • plastelina,
  • zakrętki

Ze zakrętek dzieci układają obrazki według własnych pomysłów. Pokazują je N., a następnie przyklejają klejem do kartek. Na koniec dorysowują lub dolepiają z plasteliny brakujące elementy. Może to być na przykład gąsienica na liściu, kwiatek, samochód, ślimak.

 

Zabawy twórcze z zastosowaniem gazet.

  • stare gazety

 N. rozdaje dzieciom stare gazety i zadaje pytanie: Co możemy zrobić ze starej gazety? Dzieci podają pomysły i wspólnie je wykonują, np. rolują gazetę, tworzą lunetę i oglądają przez nią świat; dmuchają na gazetę trzymaną w jednej dłoni; zgniatają ją w kulkę i podrzucają do góry; rozwijają gazetę i ją prostują; kładą na podłodze i przeskakują przez gazetę obunóż; klaszczą w dłonie, trzymając gazetę; szeleszczą nią; uderzają w gazetę rytmicznie, jednym palcem.

 

Zabawa ruchowa z elementem celowania – Rzut do kosza.

  • Gazeta
  • kosz.

Dzieci zgniatają gazety w kulki. Podrzucają je do góry i starają się złapać. Następnie N. stawia na środku kosz. Zadaniem dzieci jest rzucić/trafić swoją kulą do kosza.

 

Rozmowa na podstawie obrazków.

Książki przyrodnicze lub obrazki przedstawiające wodę i las (zanieczyszczone). Dzieci wypowiadają się na temat obrazków (swoich odczuć) i zastanawiają się, co mogło być przyczyną zanieczyszczeń.

 

Ćwiczenia oddechowe Rybki w wodzie.

  • Słoik z wodą
  •  słomki,
  • małe kawałki papieru w kształcie rybek.

 Dzieci za pomocą słomek umieszczają papierowe rybki w wodzie (słoiku z wodą). Mogą przenieść tam kilka rybek.

 

Wypowiedzi dzieci na temat czystej wody i brudnej wody.

Dwa słoiki: w jednym jest czysta woda, a w drugim brudna (można celowo ją zabrudzić, np. ziemią). Dzieci oglądają oba słoiki. Zastanawiają się, gdzie jest czysta woda, a gdzie brudna. Na koniec N. zadaje pytanie: Z którego słoika napilibyście się wody? Dlaczego?

 

Osłuchanie ze słowami i melodią piosenki Piosenka ekologiczna (sł. i muz. J. Kucharczyk).

 

odsłuchaj

 

  1.   Dymią kominy wielkich fabryk,  płynie brudna woda do rzek.

Chcemy oddychać powietrzem czystym,czystą wodę mieć.

      Ref.: Czysta woda zdrowia doda  – to każde dziecko wie.

              Czysta woda zdrowia doda  – tobie, tobie i mnie.

 

  1. Smog już pokrywa niebo całe  szarym dymem i szarą mgłą.

      W rzekach jest coraz mniej rybek.  Kto to widział, kto?

    Ref.: Czysta woda...

Rozmowa na podstawie wysłuchanego utworu.

  • − Co robią kominy wielkich fabryk?
  • − Jak myślicie – dlaczego do rzek płynie brudna woda?
  • − Co to jest smog?
  • − Dlaczego w rzece jest coraz mniej rybek?

 

 

Zabawa sensoryczna Drzewa iglaste, drzewa liściaste.

Liście, igły drzew, przepaska. N. prezentuje dzieciom liście i igły z drzew. Mówi, że drzewo liściaste ma liście, a drzewo iglaste – igły. Wybrane dziecko ma założoną przepaskę na oczy. Za pomocą dotyku odgaduje, czy ma w ręce fragment drzewa iglastego czy liściastego. Opisuje również swoje wrażenia dotykowe (używając  np. słów: kłuje, jest gładki, jest niemiłe w dotyku, bo... itp.)

 

Praca plastyczna” Mój wymarzony las.”

  • kartka,
  • kredki.

 Dzieci malują swój wymarzony las (bez śmieci, ze zwierzętami).

 

Zabawa Poznajemy narzędzia ogrodnicze.

Obrazki narzędzi ogrodniczych (grabi, konewki, wiadra, łopaty itp.), w formacie A4, kartka A4 pocięta na cztery części. Dzieci oglądają obrazki i nazywają przedstawione na nich sprzęty ogrodnicze. N. zasłania obrazek wybranego narzędzia ogrodniczego kartką przeciętą na cztery części, odsłania ¼ obrazka i pokazuje go dzieciom. Dzieci próbują odgadnąć, co to jest. Jeśli nie odgadną, N. odkrywa kolejne części obrazka.

 

Zabawa grafomotoryczna

Dla każdego dziecka: tacka z kaszą manną lub piaskiem. Dzieci: − rysują kształt tulipana na tacce z kaszą manną/ piaskiem.

 

 

Zabawa dramowa Prace w ogrodzie.

Obrazki przedstawiające osoby wykonujące różne prace w ogrodzie. Dzieci naśladują czynności osób przedstawionych na obrazkach. Zgadują, co to za czynności, np.: kopanie grządek, podlewanie, grabienie, sianie, przycinanie gałązek, wysadzanie sadzonek na grządkę, wąchanie kwiatów itp.

 

 

Zabawa matematyczna Rabata z tulipanami.

  • Kolorowe kubeczki z piaskiem,
  • kolorowe obrazki kwiatów tulipana naklejone na patyczki,
  • kostka z kolorami,
  • kostka z oczkami (zaklejone odpowiednie oczka).

Dzieci kolejno rzucają dwiema kostkami, wybierają odpowiednią liczbę (wskazaną przez kostkę) obrazków tulipanów w wylosowanym kolorze i wkładają do kubeczka. Po zakończonej zabawie dzieci ustawiają kubeczki z tulipanami na wyznaczonej półce w sali.

 

Praca plastyczna Kolorowe rybki.

  • Sylwety papierowych rybek,
  • kredki,
  • folia malarska (niebieska lub przezroczysta),
  • nitki,
  • taśma klejąca.

Dzieci rysują kolorowe łuski na rybkach (po obu stronach). Następnie N. zawiesza folię na tablicy korkowej, mocuje nitkę do rybek i wiesza rybki na tablicy

 

Rozmowa o zanieczyszczaniu powietrza przez ludzi – Chcemy mieć czyste powietrze. Obrazki z dymiącymi kominami. N. rozmawia z dziećmi o tym, jak ludzie zanieczyszczają powietrze (na podstawie obrazków). Dzieci oceniają, czy powietrze w ich okolicy jest czyste i czy dobrze się nim oddycha.

 

Zabawa z wykorzystaniem zmysłu węchu – Co to za zapachy?

 Słoiczki zapachowe. Dzieci wąchają zapachy wydzielane przez różne substancje, np.: perfumy, rozgnieciony czosnek, utarty chrzan, płyn do płukania tkanin, odświeżacz powietrza, zapachowe zawieszki samochodowe, skórkę cytrusów, kapustę kiszoną itp., które N. umieszcza w słoiczkach (z zakrętkami). Odkręcają słoiczki, wąchają i odgadują, co to za zapach.

 

Ćwiczenia ortofoniczne na podstawie wiersza B. Szelągowskiej Dbamy o przyrodę.

N. prezentuje wiersz i pyta dzieci: W jaki sposób możemy dbać o przyrodę? Powtarza wiersz, a dzieci za nim fragment tekstu:

W parku kwitną na rabatkach kwiatki kolorowe.

Pod drzewami, wzdłuż alejek, stoją kosze nowe.

Sia, sio, siu, sia, sio, si – jakie śliczne mamy dni!

Dzięcioł puka w stare drzewo, obserwując dzieci,

jak do kosza wyrzucają po pikniku śmieci.

 

 Sia, sio, siu, sia, sio, si – jakie śliczne mamy dni!

Jeżyk z liści się wygrzebał, pyszczek swój zadziera.

Teraz patrzy, jak rodzina jedzie na rowerach.

 

Sia, sio, siu, sia, sio, si – jakie śliczne mamy dni!

 A w ogrodzie, obok parku, słowik cudnie śpiewa.

To z radości – wzdłuż alei ktoś posadził drzewa.

 Sia, sio, siu, sia, sio, si – jakie śliczne mamy dni!

 

Nawet słonko, choć wysoko, jakoś mocniej świeci.

Lubi patrzeć się, jak dbają o przyrodę dzieci!

 Sia, sio, siu, sia, sio, si – jakie śliczne mamy dni

 

Praca plastyczna Papierowe ślimaczki.

  • kolorowe gazety,
  • nożyczki,
  • klej,
  • kredki
  • papier kolorowy

Dzieci tną papier na paski (4-latki) lub wydzierają paski (3-latki). Sklejają je ze sobą i nawijają na kredkę ołówkową, by nadać im okrągły kształt. Na końcu paska z jednej strony przyklejają czułki z papieru i dorysowują na nich oczy.

 

Słuchanie wiersza B. Formy Dzieci dbają o środowisko.

W zgodzie z przyrodą żyją wszystkie dzieci.

Kochają jasne słonko, które na niebie świeci.

Nie łamią gałęzi, dbają o rośliny,

podczas wycieczek do lasu nie płoszą zwierzyny.

Często też dorosłym dobry przykład dają – w wyznaczonych miejscach śmieci zostawiają.

 

Stworzenie kodeksu przyjaciela przyrody

  • arkusz kartonu,
  • klej,
  • obrazki przedstawiające: podlewanie roślin, łamanie gałęzi (przekreślone),
  • czysty las ze zwierzętami,
  • kosze do segregowania śmieci (mogą być też inne obrazki o pozytywnym wydźwięku),
  • kredki.

Propozycja bajek edukacyjnych :

https://www.youtube.com/watch?v=kHBougLLdA8  bajka o oczyszczaniu krakowskich ścieków

kolorowanki - zobacz

prezentacja - odtwórz

 

TYDZIEŃ VI (20 - 24 KWIETNIA)

 

Wiosna na wsi

• wzbogacanie wiedzy o zwierzętach żyjących na wsi,

 • rozwijanie koncentracji uwagi, 

 • rozwijanie umiejętności wypowiadania się na określony temat, 

• rozwijanie możliwości językowych dzieci, 

• rozwijanie umiejętności liczenia i porównywania liczebności zbiorów,

 

Oglądanie książek tematycznie związanych ze zwierzętami żyjącymi na wsi.  N. Rodzice wspólnie z dziećmi przeglądają dostępne książki, R. czyta zawarte w nich ciekawostki. Dzieci nazywają zwierzęta, naśladują ich odgłosy. Określają ich wygląd: kolory, liczbę kończyn.

 

Ćwiczenia konstrukcyjne – budowanie z klocków zagród dla zwierząt. Figurki zwierząt, klocki.

Dzieci budują zagrody dla zwierząt i umieszczają w nich figurki zwierząt mieszkających na wsi. Określają wielkość zwierząt i ich zagród: małe zwierzęta – mniejsze zagrody, duże zwierzęta – duże zagrody. R. podaje nazwy zwierzęcych domów: koń mieszka w stajni, świnia – w chlewiku, krowa – w oborze, kura – w kurniku.

 

Ćwiczenia logopedyczne usprawniające narządy mowy – język, wargi, żuchwę. Tą zabawę można przeprowadzić przed dużym lustrem, lub z wykorzystaniem jakichkolwiek małych, domowych lusterek. R. demonstruje prawidłowe wykonanie ćwiczeń, powtarzając je kilkakrotnie.

• Jedziemy na wieś – dzieci wibrują wargami – naśladują samochód jadący na wieś.                

Konik – dzieci naśladują kląskanie konika: mocno przyklejają język ułożony szeroko przy podniebieniu i odklejają go zdecydowanym ruchem. Pracy języka towarzyszy praca warg, które raz są szeroko rozłożone, a raz ułożone w dziobek.

Krowa – dzieci naśladują ruchy żucia, poruszając dynamicznie żuchwą.

Kot oblizuje się po wypiciu mleka – dzieci przesuwają językiem po górnej i po dolnej wardze, przy szeroko otwartej jamie ustnej. 

Pies gonił kota i bardzo się zmęczył – dzieci wysuwają język na brodę i dyszą.

Świnka – dzieci wysuwają wargi mocno do przodu, naśladują ryjek świnki.

Myszka bawi się w chowanego – dzieci wypychają policzki czubkiem języka od wewnętrznej strony: raz z jednej, raz z drugiej strony.

Miotła – dzieci naśladują gospodarza zamiatającego podwórko, przesuwając język od jednego do drugiego kącika ust, przy szeroko otwartych wargach.

 

Zabawa ruchowo-naśladowcza Naśladujemy zwierzęta. Dowolny  sprzęt domowy wydający dźwięk (łyżki metalowe, drewniane, deska do krojenia i drewniana łyżka itp.), obrazki zwierząt hodowlanych.

Dzieci poruszają się w rytmie wygrywanym przez R. na wybranym instrumencie. Podczas przerwy w grze R. pokazuje obrazek zwierzęcia, a dzieci je naśladują (sposób poruszania się i odgłosy, jakie wydaje).

 

Słuchanie opowiadania A. Widzowskiej Nauka pływania. 

R. czytając opowiadanie, prezentuje ilustracje do niego

 

załącznik 1 - kliknij  oraz załącznik 2- kliknij

 

Mały kaczorek Ptaś był najlepszym pływakiem na całym podwórku. Nawet kiedy spał, przez sen przebierał nóżkami jakby pływał w stawie. Nie musiał chodzić na basen ani brać lekcji pływania, bo gdy tylko wykluł się z jajka, od razu wskoczył do miski z wodą i zanurkował. Kaczorek myślał, że wszystkie zwierzęta są dobrymi pływakami: konie, psy, koty, krowy, świnie, króliki, a przede wszystkim kury. Pewnego dnia Ptaś ogłosił zawody pływackie w stawie nieopodal domu. Okazało się, że chętne do pływania były zwierzęta: pies Merduś, dwie kaczki bliźniaczki i żaba Kumcia. 

– Jak to? – zdziwił się kaczorek Ptaś. – A dlaczego nie przyszły świnki?

– Świnki wolą kąpać swoje ryjki w korytku – wyjaśnił pies.

– A konie i krowy?

– One wolą brać prysznic na łące w czasie deszczu. 

 – A króliki i koty? – dopytywał się Ptaś. 

– Uciekają na samą myśl o pływaniu w wodzie.

– Całe szczęście, że jest chociaż kurczak – powiedział kaczorek, widząc stojącego nieopodal kurczaczka Pazurka.

– Ale ja tylko przyszedłem popatrzeć… – szepnął kurczak.

– Jak to? Nie chcesz zdobyć pierwszego miejsca w pływaniu? – zdziwił się Ptaś. 

 – Chciałbym, ale… kurczaczki i kurki nie potrafią pływać.

– Ja potrafię! – pisnęła żaba Kumcia, zakładając na głowę czepek kąpielowy. – Umiem pływać żabką, delfinem, kraulem i pieskiem – pochwaliła się.

– Pieskiem to pływam ja! – oburzył się Merduś.

Kaczorek Ptaś nie mógł uwierzyć, że kurczaki nie znają się na pływaniu. 

– Zaraz cię nauczę – powiedział i pokazał Pazurkowi, jak przebierać nóżkami i jak machać skrzydełkami. 

– A teraz wskakuj do stawu i pamiętaj, dziób unoś nad wodą! 

   – Mama mi mówiła, żebym nigdy nie wchodził sam do wody – powiedział kurczaczek. 

– Eee tam, przecież nie jesteś tu sam, zobacz, ilu nas jest. 

– Ale ja się boję… – Nie bądź tchórzem.

– Dajmy mu spokój – powiedział pies. – Ma prawo się bać.

– Merduś ma rację – powiedziała żaba Kumcia. – Niech kurczak stoi i patrzy.

– Wszystkie ptaki to superpływaki! – stwierdził rozgniewany kaczorek i chciał wepchnąć kurczaczka na siłę do wody.

Na szczęście w pobliżu przechadzała się pani Gęś i w porę zauważyła niebezpieczeństwo. Osłoniła kurczaczka swoim białym skrzydłem i powiedziała: 

– Nie można nikogo do niczego zmuszać ani wpychać na siłę do wody. Pazurek mógłby się utopić! Rozumiesz, że to niebezpieczne? 

 – Tak… 

– Czy ty, Ptasiu, umiesz latać tak wysoko jak orły? 

 – Nie… 

– A gdyby orzeł chciał cię zepchnąć z wysokiej skały, żeby sprawdzić, czy umiesz latać, to jak byś się czuł? 

 – Bałbym się. 

 – No widzisz. Jedni potrafią świetnie pływać, inni latać, ale nikt nie umie wszystkiego.

– Przepraszam – szepnął zawstydzony Ptaś. 

– Brawo. To jest właśnie to, czego warto nauczyć wszystkich: słowa przepraszam.

Rozmowa kierowana na podstawie opowiadania i ilustracji w książce.

− Jakie zwierzę ogłosiło zawody pływackie? 

− Dlaczego nie wszystkie zwierzęta chciały brać w nich udział?

− Kogo kaczorek Ptaś chciał nauczyć pływać?

− Jak oceniacie zachowanie kaczorka? 

 − Co powiedziała pani Gęś, osłaniając kurczaczka?

− Co to znaczy, że nikt nie może nikogo do niczego zmuszać?

Utrwalanie kształtu koła. 

 Kolorowe koła w trzech wielkościach: 1 duże, 3 średnie, 3 małe koła czerwone wycięte z kolorowego papieru dla każdego dziecka. Dzieci otaczają kształt każdego koła palcem. R. przypomina o prawidłowym kierunku kreślenia koła. Dzieci porównują wielkość kół, liczą je i określają, ile jest kół każdej wielkości. Wskazują koła, których jest najmniej.  

Praca plastyczna Kolorowy kogut (origami). Dla każdego dziecka: koła z poprzedniego zadania, klej, kolorowa kartka A4, kredki.  R. pokazuje, w jaki sposób wykonać koguta. Dzieci kolejno powtarzają jego czynności. Składają duże koło na pół i przyklejają je na środku kartki. Jedno średnie koło przyklejają jako głowę, a pozostałe składają na pół i przyklejają na tułowiu jako skrzydło i kolorowy ogon. Małe czerwone koła składają na pół i przyklejają jako dziób, grzebień, dzwonek pod dziobem. Kredkami dorysowują oko i nogi koguta. Mogą dorysować płot, na którym siedzi kogut. Zakończone prace demonstrują bliskim.

Zabawa ruchowa z elementem rzutuZwierzęta na wsi.    Piłka.  Dzieci stoją naprzeciwko rodzica. R. podaje nazwę zwierzęcia i rzuca piłkę do wybranego dziecka. Jeśli dziecko usłyszy nazwę zwierzęcia mieszkającego na wsi, musi złapać piłkę. Jeśli R. poda nazwę zwierzęcia żyjącego w zoo, dziecko nie powinno łapać piłki. Jeśli złapie piłkę wykonuje zadanie ruchowe wskazane przez R.

Ćwiczenia językowe: O jakim zwierzęciu myślę?Obrazki zwierząt mieszkających na wsi. R. rozkłada obrazki zwierząt i opisuje szczegółowo wygląd jednego z nich. Zadaniem wskazanego dziecka jest odgadnięcie, o jakim zwierzęciu mówi R. Następnie chętne dziecko opisuje wygląd zwierzęcia, a pozostałe dzieci zgadują, co to za zwierzę.

Zabawa ortofoniczna Mów jak ja.    R. wypowiada głoski w wymyślony przez siebie sposób (np.: wolno, wolno, szybko, szybko), a dzieci powtarzają za nim w ten sam sposób.  

Ćwiczenia słuchowe Jakie to zwierzę?    R. wypowiada nazwy zwierząt sylabami, a dziecko podaje pełną nazwę (np. ku-ra – kura, kro-wa – krowa).

Rysowanie wybranych zwierząt. Dla każdego dziecka: kartka, kredki.  R. prosi, aby dzieci narysowały dowolne zwierzę hodowlane.

Osłuchanie ze słowami i melodią piosenki Wiosna na wsi (sł. i muz. B. Forma).

 

Nagranie piosenki w załączniku kliknij

1. Kogut głośno pieje,  gładzi piękne pióra.
– Ko, ko, jestem głodna –  woła pani kura. 
 Ref.: Kukuryku, ko, ko, ko, 

gę, gę, gę, kwa, kwa, kwa,  mu, mu, iha, iha.

  Kto nam dziś śniadanie da? 

2. Na podwórku gęsi i małe kaczuszki

tup, tup przytupują,  mają puste brzuszki.

Ref.: Kukuryku…

3. Idzie pan gospodarz,   ciężki worek niesie,

szur, szur sypie ziarna,  wszyscy głodni przecież.

 

Ref.:  Kukuryku… 

4. Z gospodarzem wiosna cichutko przybyła

i pachnącą trawą  łąkę ozdobiła. 

 Ref.: Kukuryku… 

5. Pasą się owieczki, krowy i barany,

  jest już z nami wiosna,  świat się cieszy cały.

 

 

Zabawa dydaktyczna Co od kogo mamy.

Obrazki: krowy, kozy, kury, mleka, sera, jajek, masła, jogurtu. 

R. rozkłada z jednej strony obrazki zwierząt, a w rozsypce – obrazki produktów, jakie dzięki nim otrzymujemy. 

Zadaniem dzieci jest przyporządkowanie obrazków produktów do obrazków zwierząt. R. zwraca uwagę, że zarówno koza, jak i krowa dają mleko.

Zabawa Zgadnij, co to za przysmak. Ser żółty, ser biały, serek topiony, masło, talerzyki, widelce. R. prosi, aby dzieci umyły ręce i poczęstowały się produktami znajdującymi się na talerzykach. Po degustacji R. prosi, aby dzieci nazwały wszystkie produkty i opisały ten, który im najbardziej smakował (mogą uzasadnić swój wybór).

Praca plastyczna Krowa – odcisk dłoni - https://supersimple.com/article/handprint-cows/ 

  • Pędzlem pomaluj całą rękę na biało. Oddzielnym pędzlem pomaluj czarne plamy na ciele i czubki palców na kopyta.
  • Pomaluj nos kciukiem różowym.
  • Drugą ręką naciśnij mocno dłoń, aby mieć pełny kontakt z kartką papieru.
  • Podnieś rękę, aby odsłonić. 
  • Z czarną farbą możesz poprawiać kształty, jeśli wydają się zbyt rozmazane.
  • Poszerz różowy nos, nadając mu owalny kształt. Narysuj ogon, twarz i uszy białą farbą.
  • Dodaj 2 czarne kropki do nozdrzy. 
  • Pozwól wyschnąć i przyklej się do oczu. 
  •  

Zabawa dydaktyczna Kalambury.  R. prosi, aby wybrane dziecko podeszło do niego. Podaje mu nazwę zwierzęcia, które ma udawać, ale bez użycia głosu. Wybrane dziecko prezentuje ruchy zwierzęcia, a pozostali członkowie rodziny odgadują, co to za zwierzę.

Zabawa z wykorzystaniem zmysłu dotyku Czarodziejskie pudełko.  Figurki zwierząt żyjących na wsi, pudełko – Czarodziejskie pudełko. Dzieci oglądają figurki zwierząt, dotykają ich i je nazywają. Następnie R. umieszcza je w czarodziejskim pudełku. Zadanie dzieci polega na rozpoznaniu zwierzęcia za pomocą dotyku, podaniu jego nazwy i naśladowaniu odgłosu, jaki ono wydaje.

Zabawa ruchowa Wyścigi koni. Dzieci, ustawione w rozsypce, inscenizują ruchem opowiadanie R.   
Rozpoczyna się wyścig,    - dzieci stoją w miejscu, konie stoją w boksach.

- przebierają nogami, drepczą, 

Start! Konie ruszyły.         - biegną truchtem,

Przeskakują kałużę.            - podskakują,

Nabierają pędu.                 - szybko przebierają nogami,

Przebiegają po grząskim gruncie.         - biegną, wysoko podnosząc kolana, 
Dobiegają do mety.              - zwalniają bieg aż do zatrzymania się, parskają. 

 

 

Zabawa plastyczna Zwierzęta z rolek po papierze toaletowym -  https://dollarstorecrafts.com/2011/04/make-cardboard-tube-farm-animals/

Zabawa dydaktyczna Jakie to zwierzę?  Obrazki zwierząt hodowlanych, kartki z okienkami. R. prezentuje na tablicy obrazki zasłonięte drugą kartką (z okienkami). Kolejno odsłania okienka, a dziecko, które rozpoznaje zwierzę, podnosi rękę i je nazywa.

 

Kolorowanie rysunków przedstawiających zwierzęta hodowlane. Kolorowanki przedstawiające: świnie, krowy, kozy, owce, konie, kury, koguty, kredki. Dzieci wybierają dowolną kolorowankę i starannie ją kolorują ( dostęp do kolorowanek w linku poniżej).

 

Słuchanie wiersza H. Bechlerowej Na podwórku.  

Na podwórku u Władka

jest wesoła gromadka:

długouchy pies Raczek 

i króliczek, co skacze, kurka pstra i kotki dwa, 

 i na koniec łaciaty prosiaczek.  

 Ma ten Władek zmartwienie:

Raczek garnek stłukł w sieni,

kotek wełnę rozwinął, 

spruł pończochę babciną,

drugi kot wlazł na płot 

 i pobrudził łapkami pierzynę.

A od rana już kłopot:

trzeba mleka dać kotom,

barszcz zjada pies Raczek, trawę królik, co skacze, 

kurka pstra owies ma, 

 a otręby w korytku – prosiaczek.

Rozmowa na podstawie wysłuchanego utworu.

− Jak miał na imię chłopiec z wiersza?

− Jak się nazywał pies Władka? 

  − Jakie jeszcze zwierzęta miał Władek?

− Co zrobiły zwierzęta?

− Co jadły zwierzęta?  

Rozwiązywanie zagadek.

Po rozwiązaniu zagadki dzieci wskazują obrazek – jej rozwiązanie. 

 

Kolorowe ma piórka, woła: kukuryku i mieszka z kurami w kurniku. (kogut) 

 Wieczorem odpoczywa w stajni, bo od wielu dni ciężko pracuje na swojej wsi. (koń)

Mieszka w chlewiku i głośno kwiczy: kwiku, kwiku. (świnia)

Znosi jajka i, choć nie szczerozłote, to właśnie do niej idziesz, gdy na jajecznicę masz ochotę. (kura) 

 To od niej mamy mleko, i choć do pięknej jej daleko, to nie tylko liczne łaty to sprawiają, że gospodarze duży pożytek z niej mają. (krowa)  

 

Najbardziej kompletne źródło inspiracji: (wiersze, opowiadania, piosenki, zabawy matematyczne, logiczne, kodowanie, gry, zabawy ruchowe, prace plastyczne, nauka jęz. Angielskiego, karty pracy, kolorowanki) -  https://przedszkouczek.pl/2019/03/29/zwierzeta-na-wsi/

 

Zabawy matematyczne:

https://pl.pinterest.com/sebimana86/na-wsi-zwierz%C4%99ta-wiejskie-na-farmie/

https://www.eprzedszkolaki.pl/karty-pracy/zabawy-matematyczne/2903/liczenie-zwierzeta-wiejskie 

 Obrazki zwierząt wiejskich:

https://www.superkid.pl/obrazki-do-wydruku-zwierzeta-wiejskie 

Zwierzęta wiejskie - Mamy i ich dzieci:

 https://www.printoteka.pl/ah/materials/item/3934

Gry i zabawy:

https://www.printoteka.pl/nl/materials/item/3650

 

 

TYDZIEŃ V (14 - 17  KWIETNIA)

 

Cele ogólne

  • wzbogacanie wiadomości na temat Wielkanocy,
  • rozwijanie umiejętności wypowiadania się na określony temat,
  • rozwijanie sprawności manualnej.
  • rozwijanie wyobraźni plastycznej
  • wzbogacanie zasobu słownictwa czynnego

Dziecko

  • lepi jajka z masy solnej.
  • układa puzzle o tematyce świątecznej
  • dobiera w pary obrazki pisanek
  •  

Ćwiczenie spostrzegawczości Pisanki

Pary obrazków pisanek o tym samym wzorze (można wykorzystać stemplowane pisanki wykonane przez dzieci). Dzieci dobierają do pary obrazki pisanek o tym samym wzorze. Omawiają wzór i kolor pisanki.

 

Rozmowa na temat: Moja ulubiona...

Obrazki przedstawiające pisanki/kraszanki.

Dzieci oglądają obrazki i opowiadają, które pisanki/kraszanki podobają im się najbardziej oraz dla­czego.

 

Wielkanocne jaja z masy solnej

Rzeczy, których potrzebujesz
MASA SOLNA:

  • 1 szklanka mąki,
  • pół szklanki soli,
  • pół szklanki wody,
  • wałek do ciasta,
  • linijka,
  • wykrawaczka w kształcie jajka,
  • łopatka,
  • słomka do picia (do zrobienia dziurek),
  • papier pergaminowy, farba
  • sznurek lub wstążka


 

  1. Wymieszaj razem mąkę, sól i wodę. Ugniataj, aż ciasto będzie miało gładką konsystencję.
  2. Rozwałkuj ciasto na grubość około 6 mm i wytnij z niego różne wielkanocne kształty za pomocą wykrawaczek.
  3. Wykrojone kształty połóż na blasze wyłożonej papierem pergaminowym. W każdej ozdobie zrób dziurkę za pomocą słomki do picia.
  4. Ozdoby włóż do piekarnika i susz w temperaturze 120 stopni przez około 2 godziny.
  5. Jak już ozdoby z masy solnej dokładnie wyschną i ostygną to pora je pomalować. Najszybciej robi się to za pomocą farby w sprayu jednak zwykła farba akrylowa również będzie dobra.
  6. Poczekaj, aż farba dokładnie wyschnie. Za pomocą pisaka zrób na ozdobach różne wzorki lub szlaczki
  7. Przepleć przez otwór sznurek lub wstążkę, zrób pętelkę i zawieś.

 

 

Rozmowa o pisankach i kraszankach.

Obrazki z I części dnia lub kraszanki i pisanki.

Dzielimy obrazki na dwie grupy. Pytamy dziecka, czy wie, czym się różnią. Wskazując na jedną grupę, mówi: To są kraszanki.

Nazwa kraszanka pochodzi od metody barwienia jaj, tak zwanego kraszenia, które polegało na far­bowaniu na jednokolorowo, bez wzoru.  Wskazujemy na drugą grupę i mówimy: Jajka pokryte wzorem wykonanym woskiem noszą nazwę pisanek. Obecnie wszystkie różnobarwnie pomalowane jajka to pisanki.

 

Zajęcia przyrodnicze: Zakładamy hodowlę rzeżuchy.

Spodki, wata, nasiona rzeżuchy, woda. Przypomnienie, czego potrzebują rośliny, żeby rosnąć. Dzieci odpowiadają na pytanie: Czego potrzebuje roślina, żeby rosnąć? Dzieci układają delikatnie watę na spodkach, wysypują rzeżuchę i ją podlewają. Umieszczają spodki z nasionami na parapecie okna. Hodowlę można założyć dla całej grupy, a nie tylko dla czterolatków. N. przypomina o regularnym podlewaniu i obserwowaniu roślin. Określa też związek rzeżuchy ze zbliżającymi się świętami.

 

Zabawa słowna na podstawie wiersza B. Szelągowskiej Na podwórku.

Recytujemy wiersz, a dziecko powtarza sylaby.

Gospodyni razem z dziećmi

święconkę szykuje.

O-ho, ho, ho!

O-ho, ho, ho,

jajeczka maluje.

 

Biega kurka po podwórku

i gdacze z radości.

– Ko, ko, ko, ko.

Ku, ku, ku, ku.

Wita wszystkich gości.

 

Kogut dumnie pierś wypina.

– Ko, ko, ki, ku.

Ale pięknie wyglądają

twe jajka w koszyku.

 

Ćwiczenia fonacyjne Kury na podwórku.

Dziecko powtarza za R. sylaby z wiersza: O-ho, ho, ho! Ko, ko, ko, ko! Ko, ko, ki, ku. Ku, ku, ku, ku! na różne sposoby: głośno, cicho, wesoło, smutno, dynamicznie, spokojnie.

 

 

Ćwiczenia słownikowe Jakie może być jajko?

Dzieci podają określenia mówiące o tym, jakie może być jajko, np.: duże, małe, świeże, nieświeże, całe, potłuczone, białe, kolorowe.

 

 

Rozwiązywanie zagadek E. StadtmüllerCo znajdzie się na wielkanocnym stole?

Obrazki: kromka chleba, kawałek kiełbasy, jajko, baranek cukrowy, sól, gałązka bukszpanu.

Dziecko podaje nazwy – rozwiązania – i wska­zuje odpowiednie obrazki

 

Oby dzięki ludzkiej pracy

i opiece nieba          

nigdy na twym stole

     nie zabrakło... (chleba)

 

Azorek radośnie

przy koszyczku hasa,

lecz nic z tego nie będzie.

Nie dla psa... (kiełbasa)

 

 

W cebulowych łupinkach

lub w farbkach kąpane,

w prześliczne desenie

ręcznie malowane. (jajka)

 

 

Może być z cukru,

z gipsu lub z ciasta,

lecz najważniejszy jest

i basta!!! (baranek)

 

 

Sypka jak piasek,

jak śnieżek biała,

smaku dodaje

już szczypta mała. (sól)

 

 

Skromne listeczki,

ciemnozielone,

ale bez niego

      co to za święcone. (bukszpan)

 

 

TYDZIEŃ IV (6- 10  KWIETNIA)

 

Wielkanocne karty pracy - kliknij

Prezentacja wielkanocna - kliknij

 

Cele ogólne

  • wzbogacanie wiadomości na temat Wielkanocy,
  • rozwijanie umiejętności wypowiadania się na określony temat,
  • rozwijanie sprawności manualnej.
  • rozwijanie wyobraźni plastycznej
  • wzbogacanie zasobu słownictwa czynnego

Cele operacyjne

 Dziecko:

  • wie, co powinno się znaleźć w wielkanocnym koszyku,
  • odpowiada na pytania dotyczące wiersza,

 

Omówienie wyglądu i znaczenia palm.

Różne palmy wielkanocne.Pokazujemy dziecku różne palmy i rozmawiamy na temat ich wyglądu. Tłumaczymy, że tradycyjnie miały one chronić przed chorobami i zapewnić dobre plony.

 

Rozpoznawanie jajka za pomocą dotyku.

 Jajko ugotowane na twardo, czarodziejskie pudełko.

Wkładamy  do czarodziejskiego pudełka jajka ugotowane na twardo (kurze, gęsie, przepiórcze). Dziecko ma za zadanie rozpoznać za pomocą dotyku, co znajduje się w pudełku.

 

 • Eksperyment: Jak sprawdzić, czy jajko jest świeże?

Dwie szklanki z wodą i dwa jajka: świeże i stare. Nalewa do obu szklanek wodę (po pół szklanki). Prezentujemy dzieciom dwa jajka i pytamy: Czy wiecie, po czym poznać, że jajko jest świeże? Prosimy dzieci, aby włożyły do każdej szklanki po jednym jajku i obserwowały, co się z nimi dzieje. Czy w obu szklankach jajka zachowują się tak samo?

Jajko, które jest świeże, opada na dno, a to, które jest stare, unosi się do góry.

 

 

Zabawa ruchowo-naśladowcza Przedświąteczne porządki.

 Dzieci naśladują ruchem czynności podane przez N., związane z wykonywaniem przedświątecznych porządków: odkurzanie, zamiatanie, ścieranie kurzu, mycie okien, trzepanie dywanów itp.

 

 

Układanie puzzli o tematyce świątecznej.

Obrazki lub puzzle o tematyce wielkanocnej (pocięte na części).

Dziecko układa obrazki indywidualnie, lub z pomocą rodzica, a następnie opowiada , co przedstawia ich układanka.

 

 

Rozwiązywanie zagadki B. Szelągowskiej Koszyczek.

 Recytujemy zagadkę i prosimy  dzieci o podanie rozwiązania. Dzieci mówią swoje rozwiązanie po cichu do ucha , tak aby każde z nich miało możliwość wypowiedzenia się.

 

To w nim leżą na serwetce jajka malowane,

 a pośrodku, obok chlebka,  spoczywa baranek. (koszyk wielkanocny)

 

Prezentowanie koszyczka wielkanocnego i wyjaśnianie jego symboliki.

Prezentujemy koszyczek wielkanocny i jego zawartość. Dzieci nazywają znajdujące się w nim przedmioty. Wyjaśniamy  ich symbolikę.

Chleb symbolizuje ciało Chrystusa. Wkładamy go do koszyczka, aby zapewnić sobie dobrobyt i pomyślność.

 Jajka są symbolem nowego, rodzącego się życia.

Wędlina jest symbolem dostatku, bogactwa i dobrobytu.

Sól i pieprz symbolizują oczyszczenie, prostotę i prawdę.

 Baranek jest symbolem Chrystusa – Baranka Bożego, który zwyciężył śmierć. Wkładana do koszyczka figurka baranka jest zazwyczaj wykonana z cukru, czekolady lub chleba.

Chrzan jest oznaką ludzkiej siły, którą chcemy mieć przez cały rok.

 

Słuchanie wiersza A. Widzowskiej Wielkanoc.

– Kurko, proszę, znieś jajeczka, śnieżnobiałe lub brązowe, ja z nich zrobię na Wielkanoc cud-pisanki kolorowe. Do koszyczka je powkładam, z chlebkiem, babką lukrowaną, potem pójdę je poświęcić z bratem, siostrą, tatą, mamą. Przy śniadaniu wielkanocnym podzielimy się święconką i buziaka dam mamusi, zajączkowi i kurczątkom. „Śmigus-dyngus!” – ktoś zawoła, tatę wodą popryskamy, mama będzie zmokłą kurką, bo to poniedziałek lany!

 

 • Rozmowa kierowana na podstawie wiersza.

− Z czego robi się pisanki?

 − Co wkładamy do koszyczka wielkanocnego?

− Co robimy w lany poniedziałek?

− Co wam się kojarzy ze świętami wielkanocnymi? 

 

Wyklejanie pisanki ziarnami.

Sylweta jajka wycięta z kartonu (dla każdego dziecka), klej, pędzel, ziarna: owsa, żyta, ryż, kasza, ta­lerzyki papierowe.

Dzieci malują sylwetę jajka grubą warstwą kleju za pomocą pędzla i posypują ziarnem lub dociskają do ziaren rozsypanych na płaskich talerzykach.

 

Stemplowanie pisankami z ziemniaków.

Farby, pędzle, ziemniaki przekrojone na pół, małe karteczki. Dzieci malują farbami kolorowe paski na przekrojonym ziemniaku i odbijają dwukrotnie ten sam wzór na małych karteczkach.

 

 

TYDZIEŃ III (30 MARCA - 3 KWIETNIA)

 

 

Wiosenne Przebudzenie. Powroty ptaków.

• wzbogacanie wiadomości na temat zmian zachodzących w przyrodzie,

• wzbogacanie wiedzy o ptakach, 

• rozwijanie umiejętności wypowiadania się na określony temat, 

• rozwijanie sprawności manualnej.

• utrwalanie nazw kolorów,

• ćwiczenie umiejętności liczenia i porównywania,

 

Słuchanie opowiadania E. Stadtmüller Witaj, wiosno!

– Kiedy ta wiosna w końcu przyjdzie – marudziła Ada.

– W przedszkolu już dawno śpiewamy o niej piosenki, wycinamy kolorowe

motylki i kwiatki, a ona nic. 

– Jak to: nic – oburzył się tato. –  Wiosna pracuje pełną parą, aby wybuchnąć

zielenią, gdy tylko spadnie pierwszy ciepły deszcz. 

– Jakoś tej pracy nie widać – skrzywił się Olek. – Wszędzie szaro, buro i ponuro…

– Chyba ktoś tu nie umie patrzeć uważnie… – pokręcił głową tato.

– Jeśli ubierzecie się w pięć minut, to zabiorę was do parku na wyprawę

detektywistyczną. Będziemy tropić ślady wiosny. Zgoda?

– Zgoda! – zawołali bardzo zgodnie Ada i Olek. 

Trzeba przyznać, że parkowe alejki, tonące w marcowej mgle, nie wyglądały

najlepiej. Odrapane ławki, pusty plac zabaw, błoto pod nogami. 

Olek już miał zaproponować powrót do domu, gdy tato zawołał:

– STOP! Na prawo patrz! – Ale na co patrz? – nie zrozumiała Ada.

Tato bez słowa wskazał parasolem na parkową sadzawkę. Tuż przy pustym

łabędzim domku, na wierzbowych gałązkach bieliły się najprawdziwsze na świecie…   

–  Bazie! – wrzasnął Olek. – Zobaczyłem je pierwszy, punkt dla mnie!   

Ada była niepocieszona. Na szczęście sokole oko taty dojrzało kolejny,

niezaprzeczalny znak wiosny. Podczas gdy Olek wypatrywał ptaków na drzewach,

tato dyskretnie przytrzymał Adę za kapturek kurtki i oczami wskazał wijącą się

pośród burej trawy ścieżkę. Ada pobiegła nią i po chwili wszyscy usłyszeli

jej radosny okrzyk: 

– Mam! Mam drugi znak wiosny! Remis! Teraz dopiero Olek zauważył malutkie

żółte kwiatuszki, których rozczochrane główki pojawiły się nie wiadomo skąd

tuż nad ziemią.  

– To podbiał – wyjaśnił dzieciom tato. – Bardzo pożyteczna, lecznicza roślinka.

– A co ona leczy? – chciała wiedzieć Ada. 

– Wiosenne katarki, marcowe chrypki i kaszelki… – odparł tato.

– Oj, chyba zbiera się na deszcz, więc lepiej wracajmy, żebyśmy nie musieli się

nią kurować. 

Droga do domu – niby taka sama – okazała się pasmem radosnych odkryć. 

– Pąki na żywopłocie! – meldował Olek. 

– Zielony listek, o tu – na klombie! – nie dawała za wygraną Ada. 

– Przebiśniegi!!! – wykrzyknęli równocześnie na widok całej kępy ślicznych

białych kwiatuszków rosnących na trawniku, tuż obok ich własnego domu. 

– Jak widzicie, wiosna wcale się nie leni – uśmiechnął się tato.

– Trzeba tylko umieć patrzeć.

 

Rozmowa kierowana na podstawie opowiadania  : 

− Na co narzekały dzieci?     

− Jaką propozycję złożył tata Adzie i Olkowi? 

− Jakie zwiastuny wiosny dzieci zauważyły w parku? 

− Czy w waszej okolicy można zobaczyć już jakieś zwiastuny wiosny?

 

Opowiadanie o obrazku. Albumy przyrodnicze, książki z ilustracjami, obrazki.

Dzieci opowiadają, po czym można poznać, że na omawianym obrazku jest

przedstawiona wiosna (kwiaty, ubiór dzieci itp.).

 

Ćwiczenia grafomotoryczne Wiosna. Dziecko i rodzic  siadają jedno za drugim, w niewielkiej odległości od siebie, tak aby miały możliwość kreślenia na swoich plecach. R. prosi, aby narysować na plecach sąsiada oznaki wiosny: słońce, chmurę, deszczyk, kwiatek, płotek, trawę. Potem to samo można wspólnie narysować na kartce.

 

Zabawa dydaktyczna Liczenie nasion. Patyczki do lodów lub pęsety, nasiona: grochu, fasoli, bobu, kukurydzy.                                              R. rozsypuje na stoliku wymieszane nasiona: grochu, fasoli, bobu. Dzieci za pomocą patyczków lub pęset rozdzielają je na poszczególne rodzaje, opisują różnice w ich wyglądzie, wielkość, kolor, kształt. Następnie segregują nasiona zgodnie z poleceniami R., układają z nich szeregi, określają na oko, których jest więcej, i sprawdzają, np. łącząc je w pary. Liczą ziarna z poszczególnych grup i mówią: Tu jest więcej, a tu jest mniej. Tworzą rytmy – powtarzające się czteroelementowe sekwencje: groszek – fasolka – bób – kukurydza. Układają kwiatki, np.: kładą ziarna grochu wokół ziarna bobu i odwrotnie, oraz liczą płatki i mówią, których jest mniej.

 

Słuchanie wiersza B. Szelągowskiej Kotki i kotki. (Wazon z baziami lub ilustracja)

Mleka nie piją i nie biegają.

I – jak to kotki – futerka mają. 

Lecz – dziwna sprawa – na drzewie rosną: 

szare, puchate... I tylko wiosną!

 Patrzcie – na stole wazon z baziami!

A gdzie są kotki? Zgadnijcie sami!

R. recytuje wiersz i wskazuje wazon z baziami lub obrazek. Omawia utwór,

tłumaczy podwójne znaczenie słowa kotki. 

 

Zabawa matematyczna Pestki dyni. Pestki dyni (w łupinach i bez nich), talerzyk plastikowy dla  dziecka.   

R. rozdaje dzieciom pestki dyni w łupinach i pyta, czy wiedzą, co to jest. Pokazuje również pestki bez łupinek i zachęca do ich próbowania oraz określenia, jakie one są (smaczne, zdrowe, twarde). Następnie prosi dzieci, aby pogrupowały pestki po 4 (5) na swoich talerzykach i przeliczyły, ile mają takich grupek. 

 

Praca plastyczna Wiosenne kotki. Kolorowe kartki z bloku technicznego, brązowa farba, pędzle, klej (magic), pestki dyni w łupinach. Dzieci wybierają sobie kolorowe kartki, które będą tłem pracy, i malują na nich gałęzie wiosennej wierzby. Doklejają do nich pestki w łupinach jako bazie. Z pomocą R. przeliczają bazie na każdej gałązce. Prace odstawiają do wyschnięcia. 

 

Ćwiczenie małej motoryki – lepienie bazi z plasteliny. Plastelina, podkładki. Dzieci lepią z plasteliny wałeczki, które będą gałązkami. Następnie toczą małe, białe lub szare, kuleczki, które przylepiają do gałązek z plasteliny.

 

Ćwiczenia oddechowe Dwa wiatry. Kawałki zielonej krepiny, nożyczki.  R. rozdaje dzieciom kawałki zielonej krepiny i prosi, aby ją nacięły, tnąc wąskie paseczki, tworząc w ten sposób trawę. Przypomina o prawidłowym torze oddechowym: wciąganie powietrza nosem, a wypuszczanie ustami. Następnie dzieci dmuchają na swoje trawy, na zmianę: lekkim strumieniem powietrza (mały wiatr) i silnym strumieniem powietrza (silny wiatr).

 

Zabawa dydaktyczna utrwalająca nazwy pierwszych wiosennych kwiatów. Kolorowe obrazki pierwszych wiosennych kwiatów: krokusa, przebiśniegu, sasanki, żonkila, tulipana, hiacynta. R. pokazuje obrazki kwiatów, podaje ich nazwy. Rozkłada w widocznym miejscu, a dzieci nazywają ich kolory. Następnie R. wywołuje nazwę kwiatka, a dziecko podaje jego kolor:  krokusy - fioletowe, przebiśniegi - białe, sasanki - niebieskie, żonkile – żółte, tulipany – czerwone, hiacynty – różowe.

 

Ćwiczenie grafomotoryczne Tulipan. Wykropkowany rysunek tulipana, kredki.  Dzieci łączą kropki, a następnie kolorują powstały rysunek.

 

 

Słuchanie wiersza K. Datkun-Czerniak Wiosna.

Wiosna w zielonej sukience

nogami bosymi stąpa.

 I gdzie stopę stawia,

 tam… to chyba czary –   

wiosenny kwiat zostawia.  

Po spacerze wiosny

świat zmienia się cały.

Ptaki wśród zieleni radośnie śpiewają,

 motyle fruwają,  

świerszcze cicho grają.

 Kwiaty kolorowe

 wśród traw zakwitają

Gdyby nie ty, wiosno,  

i te twoje czary,

to świat byłby pewnie

i smutny, i szary.

 

Zabawa matematyczna na podstawie wysłuchanego wiersza.   

Obrazek, np. tulipana (z sześcioma doczepianymi płatkami).  R. prezentuje obrazek kwiatka bez płatków. Pyta: Czego mu brakuje? Dokleja (może to zrobić np. za pomocą taśmy mocującej) dwa płatki, a dziecko je przelicza. Następnie dokleja kolejne płatki, i dziecko ponownie je przelicza. R. mówi: Wiosną wieje wiatr. Zdmuchnął dwa płatki. Ile ich teraz jest? Działania można modyfikować zgodnie z możliwościami i zainteresowaniem dzieci.  

 

Zabawa twórcza Czerwony jak... R. podaje nazwę koloru, a wskazane dziecko – przykład czegoś, co kojarzy mu się z tym kolorem (np. czerwony jak... tulipan, zielony jak... trawa).

 

Słuchanie opowiadania A. Widzowskiej Powrót bociana.

Olek pojechał na kilka dni do babci i dziadka. Pogoda była piękna, a w powietrzu

czuło się zapach nadchodzącej wiosny. Nadchodził czas powrotu ptaków, które

odleciały do ciepłych krajów.   

– Widzisz, co jest na dachu stodoły u sąsiada? – zapytał dziadek. 

– Jakieś gałęzie. Dlaczego są tak wysoko? – zapytał chłopiec. 

– To jest gniazdo bociana. 

– Dziadku, tam nikogo nie ma.   

– Jego mieszkańcy na pewno są teraz na łące i szukają pożywienia. 

– Szkoda, że nie mamy wysokiej drabiny. Ja bym tam wszedł – powiedział chłopiec.   

– Mogłyby się nas wystraszyć i opuścić gniazdo. Nie wolno przeszkadzać ptakom. 

– Nie widać ani jednego bociana. Może zostały w Afryce? 

– Z pewnością wróciły. Wkrótce z jajek wyklują się małe bocianiątka. A może

nawet już się wykluły. 

– I one też kiedyś odlecą?   

– Tak, kiedy trochę podrosną i nabiorą sił.   

– Ja bym tak nie umiał, chociaż już urosłem – stwierdził Olek. 

– Ja też nie – odparł ze śmiechem dziadek. – Brakuje nam skrzydeł. 

– I dziobów – dodał chłopiec.  Po drodze dziadek opowiadał Olkowi o ptakach,

które odlatują przed nastaniem zimy, i wymienił czajki, jerzyki, słowiki, szpaki,

skowronki, żurawie, jaskółki i bociany.

– Jerzyki? – zdziwił się chłopiec. – Przecież jeże nie latają! 

– Jerzyki to gatunek ptaków. Tylko nazwa jest podobna, choć inaczej się ją zapisuje. 

Nagle nad ich głowami przeleciał bocian, a potem drugi. Wylądowały prosto w gnieździe. 

– Miałeś rację, dziadku! – zachwycił się Olek. – Już są! Skąd wiedziałeś?     

– Wczoraj słyszałem ich klekotanie: kle, kle, kle.       

– Kle, kle, kle! – powtórzył Olek. Po powrocie do domu babcia poczęstowała ich pyszną szarlotką, a kiedy usłyszała historię o bocianach, od razu znalazła kolorową książkę i przeczytała Olkowi wierszyk:

Kle, kle  Klekotaniem zbudził bociek  całe gniazdo swoich pociech.   Kle, kle dzwoni w ptasich główkach  niczym głośna ciężarówka!

– Znowu tatko tak klekoce,  że zarywa boćkom noce?

Czemu tatuś nasz kochany  taki dziś rozklekotany? Bocian skrzydłem dziób zasłania,   sen miał nie do wytrzymania!

– Ach, obudźcie mnie już, błagam,  bo was chciała połknąć żaba!

 

Rozmowa kierowana na podstawie opowiadania

− Dokąd pojechał Olek?

− Gdzie miał swoje gniazdo bocian?

− W jaki sposób przychodzą na świat małe bociany?

− Po czym dziadek poznał, że przyleciały bociany?

− Jakie ptaki odlatują na zimę do ciepłych krajów i wiosną wracają do Polski?

 

Zabawa dydaktyczna Kolorowe ptaki. Zdjęcia ptaków powracających wiosną, kolorowe żetony lub papierowe koła w tych samych kolorach co ptaki. Dzieci oglądają zdjęcia ptaków i razem z R. podają ich nazwy. Ich zadaniem jest dobranie kół lub żetonów odpowiadających kolorom ptaków i podanie nazw kolorów. Trudniejsza wersja tej zabawy (dla 4-latków) polega na odgadnięciu, jaki to ptak, na podstawie kół wybranych przez R. Dziecko ma wskazać na zdjęciu ptaka, który ma te kolory. Nie musi podawać jego nazwy (wtedy dopowiada ją R.)

 

Wyszukiwanie obrazków bociana wśród innych obrazków. Obrazki: bociana oraz innych zwierząt i albumy przyrodnicze z ptakami.

R. prosi, aby dzieci wyszukały obrazki przedstawiające bociana wśród dostępnych obrazków zwierząt.  

 

Zabawa ortofoniczna Bocianie klekotanie. Gdy R. wysoko podniesie rękę, dzieci głośno naśladują klekotanie bociana. Gdy ją opuści – cichutko klekoczą.

 

Ćwiczenia ortofoniczne z zastosowaniem wiersza B. Szelągowskiej Ptasie trele.             

R. prezentuje wiersz i pyta dzieci: Czym zajmowały się ptaki? Powtarza wiersz, a dzieci powtarzają fragment tekstu: Fiu, fiu, fiu, fi, fi, fi! Jakie piękne dni. 

Znów nastała wiosna! 

Ptaki nadlatują. A co będą robić?   

Gniazda pobudują.

Fiu, fiu, fiu, fi, fi, fi! Jakie piękne dni!

Na drzewach wysoko     

albo w trawie – nisko.

Tak by do swych piskląt 

zawsze miały blisko.

Fiu, fiu, fiu, fi, fi, fi! Jakie piękne dni!

Gdy skończą budować,

jajeczka w nich złożą. 

By było im ciepło,   

na nich się położą.

Fiu, fiu, fiu, fi, fi, fi! Jakie piękne dni!

Wykluły się wreszcie                     

z jajeczek pisklęta     

i każdy maluszek       

te trele pamięta!

Fiu, fiu, fiu, fi, fi, fi! Jakie piękne dni!

 

Improwizacja ruchowa do wiersza.   

R. recytuje wiersz, a dzieci pokazują ruchem jego treść: przylot ptaków, budowanie gniazd, wysiadywanie jajek. Powtarzają sylaby, dbając o prawidłowe artykułowanie głosek.

 

Zabawa ruchowa wzmacniająca mięśnie warg – Dzioby ptaków.  R. zamienia dziecko w ptaszka, który buduje gniazdo i w swoim dziobie nosi trawy i patyczki. Dziecko otrzymuje małą zieloną karteczkę, którą trzyma między zaciśniętymi wargami. Kiedy R. podaje hasło: „ ptaki fruwają” – dziecko naśladuje lot ptaków z rozłożonymi rękami jak skrzydła, na hasło „ptaki budują gniazda”– dzieci się zatrzymują. Zabawę powtarzamy 4 razy. Ta zabawa wspaniale ćwiczy również tor oddechowy, ponieważ dziecko, zaciskając karteczkę wargami, jest zmuszone do oddychania nosem. 

 

Zabawa manualna Robimy gniazdo. Kawałki miękkich gałązek, siano. R. prosi, aby dziecko spróbowało uformować z dostępnych materiałów gniazdo dla bociana.

 

Wykonanie pracy plastycznej Bocian. Pasek białego papieru, kawałek czerwonego papieru na dziób bociana, czarna kredka, klej.                  Dzieci łączą ze sobą klejem początek i koniec białego paska (tak aby wyszło koło). Doklejają papier w kolorze czerwonym (dziób) i rysują w odpowiednim miejscu oczy. Następnie umieszczają bociana w stworzonym wcześniej gnieździe.

 

Zabawa badawcza Co znajdziemy w skorupce jaja? Jaja: kurze, przepiórcze lub inne dostępne (umyte lub naświetlone), talerzyk. Dziecko ostrożnie ogląda jajko i podają związane z nim określenia, np.: małe, duże, twarde, białe, kremowe, nakrapiane, okrągłe, owalne, gładkie itp. R. uderza w skorupkę i wylewa zawartość na talerzyk. Nazywa części jaja: żółtko i białko. Dzieci oglądają skorupki jaja, sprawdzają, czy łatwo da się je pokruszyć, co znajduje się w skorupce od środka, dotykają go delikatnie, sprawdzają konsystencję. Po zajęciach dzieci myją ręce.

 

Praca plastyczna Bociek. Kolorowanka przedstawiająca bociana, czerwony papier kolorowy, klej, czarna kredka. N. rozdaje kolorowanki. Zadaniem dzieci jest wykleić papierem kolorowym dziób i nogi bociana, a odpowiednie fragmenty (np. końcówki piór na skrzydłach) pokolorować na czarno. Praca może dotyczyć także innego ptaka wracającego na wiosnę do Polski.

 

Zabawa z rymowanką – Ene, due, rabe.  R. wylicza za pomocą rymowanki (wskazuje na kolejnych uczestników zabawy): Ene, due, rabe, połknął bociek żabę. Żaba – Tadeusza. W brzuchu mu się rusza. Uczestnik wskazany na końcu rymowanki wydaje dźwięk kojarzący się z wiosną, a pozostałe osoby słuchają i odgadują, co to jest, np.: kum, kum – żaba, kle, kle – bocian, kapu-kap – wiosenny deszcz, ćwir, ćwir – wróble, ku-ku – kukułka, fiju, fiju – skowronek, szsz – wietrzyk, itp.

 

Słuchanie wiersza B. Szelągowskiej Wiosenne powroty. Obrazki: skowronka, bociana, jaskółki, sójki, wróbla. R. recytuje (lub czyta) wiersz, w odpowiednich momentach pokazując obrazek właściwego ptaka.

 

Przyszła wiosna, a tuż za nią ptaki przyleciały.

Teraz będą jak co roku gniazda zakładały.

Bocian lubi patrzeć z góry – dom ma na topoli. 

Za to żuraw wśród mokradeł raczej mieszkać woli. 

A jaskółka gdzieś pod dachem gniazdko swe zakłada. 

Zaś kukułka swoje jajka niesie do sąsiada.     

Tyle ptaków powróciło do nas razem z wiosną!   

W dużych gniazdach, małych gniazdkach niech pisklęta rosną!

 

Rozmowa na podstawie wysłuchanego utworu.

− Jakie ptaki są wymienione w wierszu?

− Gdzie znajduje się dom bociana?

− Jak myślicie, co to są mokradła?   

− Gdzie zakłada gniazdko jaskółka? 

− Co robi z jajkami kukułka?     

− Jak się nazywają dzieci ptaków?

 

Zabawa matematyczna Żabki w stawie. Dla każdego dziecka: niebieska kartka w kształcie stawu (owalna), 5 obrazków żabek. R. rozdaje dzieciom niebieskie kartki, a także obrazki żabek. Prosi, aby dzieci umieściły w stawie dwie żabki. Doskoczy do nich jeszcze jedna żabka. Ile jest teraz żabek? R. może modyfikować w dowolny sposób zarówno liczbę dodawanych, jak i odejmowanych obrazków żabek.

 

Rozwiązywanie zagadek M. Smułki, dotyczących ptaków powracających na wiosnę do Polski. Obrazki: bociana, skowronka, jaskółki, kukułki. Dziecko, które zna odpowiedź, podnosi rękę, odpowiada i wskazuje odpowiedni obrazek.

 

Ma długie czerwone nogi, długi dziób.

Choć żabek nie lubi, to czasem je zje. (bocian)

 

Śpiew tego ptaka leci wysoko do słonka, 

bo właśnie wołamy na wiosnę... (skowronka)

 

Ptaszek ten nie jest duży, nie stoi na półkach 

i choć, nie wiem czemu, robi kółka, to wiadomo, że to... (jaskółka)

 

Ptaszek, o którym myślę, boi się huku, 

a oprócz tego często woła: kuku, kuku. (kukułka)

 

Karty pracy dla dzieci : kliknij

 

 

TYDZIEŃ II (23-27 MARCA)

 

Marcowa pogoda – w marcu jak w garncu

• wzbogacanie wiadomości na temat przyrody i zjawisk atmosferycznych, 

• rozwijanie koncentracji uwagi,

• pobudzanie ciekawości badawczej.

 

Słuchanie opowiadania A. Widzowskiej Marcowa pogoda.

 

– Tato, twoja zupa jest najpyszniejsza na świecie! – powiedział Olek,

   prosząc o dokładkę.                      

– Bardzo się cieszę, że ci smakuje – odparł tata, mieszając w wielkim garze.                                                 

– Nauczysz mnie gotować taką jarzynkową zupę?                                                                                  

– Proszę bardzo. Potrzebne będą warzywa: marchewka, seler, por, korzeń

   pietruszki, kalafior lub brokuł, zielony groszek…             

– Ojej! Aż tyle? – zdziwił się chłopiec.

– Tak. To dzięki warzywom zupa jest taka pyszna.

– I zdrowa – dodał Olek. 

– A na drugie danie będą dzisiaj twoje ulubione naleśniki z masą jabłkową –

   tata uśmiechnął się do synka.

– Mniam!

Tego dnia Ada z mamą pojechały w odwiedziny do cioci, więc po obiedzie

i krótkiej zabawie Olek poprosił tatę o wyjście na spacer.  Dobrze, ale musimy

się ciepło ubrać, bo pogoda zmienia się z minuty na minutę – odparł tata. 

 – Przecież świeci słońce. Nie chcę żadnej kurtki i czapki – stwierdził Olek,

  wyglądając przez okno. – Jest wiosna.   

– Synku, jest dopiero marzec i może nawet spaść śnieg.

– Śnieg? Tato, przecież za chwilę przylecą bociany. Nie może im napadać do

gniazda! – oburzył się Olek. 

 – Jest takie przysłowie o pogodzie: „W marcu jak w garncu”, czyli w garnku

– wyjaśnił tata. Chłopiec nie bardzo rozumiał, co to znaczy. Samodzielnie zasznurował buty, bo nauczył się tego w przedszkolu. Nie chciał jednak założyć ani kurtki, ani czapki. Na dworze świeciło ciepłe słońce. Ptaszki świergotały radośnie i przenosiły w dziobkach gałązki, puch i suchą trawę do budowy gniazd. Olek z tatą dotarli na plac zabaw, ale w tej samej chwili na niebie pojawiły się ciemne chmury. Momentalnie zrobiło się zimno, wiatr rozkołysał drzewa i huśtawki, a krople deszczu zaczęły bębnić po zjeżdżalni dla dzieci. Na szczęście tata miał w torbie kurtkę i czapkę Olka i szybko ubrał synka. Schowali się pod daszkiem, czekając na poprawę pogody. Deszcz jednak zrobił im psikusa i zamienił się w… kulki. 

– Tato, z nieba spadają lody! – zawołał chłopiec, kładąc na rączce zimną kuleczkę.

 – To jest grad – wyjaśnił tata. – Lodowe kulki. Musimy to przeczekać.

Po pewnym czasie niebo znów zrobiło się błękitne, słońce wystawiło promyczki i ogrzało zmarznięte buzie. 

– Widzisz, mówiłem! „W marcu jak w garncu”, czyli pogoda pełna niespodzianek: raz słońce, raz grad, raz spokój, raz wiatr… Do wyboru, do koloru – zaśmiał się tata.

– Zupełnie jak w garnku z twoją zupą. Groszek i marchewka, seler i…

– Rzodkiewka! – dokończył rymowanie tata.

A wieczorem, kiedy Ada z mamą wróciły do domu i usłyszały o przygodzie z gradem, mama wymyśliła wesołą piosenkę: Zupa z jarzynek dobra na wszystko. Bocian już wrócił, stoi nad miską. I w swoim gnieździe woła radośnie: 

 – Nalejcie zupy zmarzniętej Wiośnie

 

Rozmowa kierowana na podstawie opowiadania

Co tata przygotował na obiad?

Dokąd poszli po obiedzie tata i Olek?

Czy Olek ubrał się właściwie, gdy wychodzili na spacer?

Jaka niespodzianka spotkała Olka i jego tatę na spacerze?

Co zrobił tata?

Co znaczą słowa: „W marcu jak w garncu?”

 

Zabawa „ W marcu jak w garncu”

Oglądanie garnków, określanie ich wielkości i dobieranie do nich pokrywek. Garnki różnej wielkości i pokrywki do nich, obrazki – symbole pogody. N. rozkłada garnki różnej wielkości, o różnych wzorach i kolorach, oraz pokrywki różnej wielkości. Prosi dzieci, aby ułożyły garnki w kolejności od najmniejszego do największego oraz dobrały do nich odpowiednie pokrywki. W środku każdego garnka jest ukryty obrazek – symbol pogody. • Odgadywanie symboli pogody.

 

Praca plastyczna Garnek.

 Rysunek garnka narysowany na kartce , plastelina w różnych kolorach. Dziecko wykleja rysunek garnka kawałkami plasteliny. Urywa kawałek plasteliny w dowolnym kolorze, wyrabia go w dłoni i rozcierają opuszkami palców, tworząc kolorowe kółeczka. Po zakończeniu sprząta miejsce pracy, ogląda swój garnek  i myje ręce.

 

Zabawa badawcza Deszczowy eksperyment.

 Miska, dwie szklanki wody, cztery szklanki mąki ziemniaczanej, barwnik spożywczy (opcjonalnie). Rodzic wraz z dzieckiem próbuje najpierw złapać w ręce samą wodę. Następnie wyrabia masę z przygotowanych składników. Dziecko, bawiąc się nad miską (tworząc np. kulki lub kładąc masę na dłoni), obserwuje, co dzieje się z powstałą cieczą.

 

Zabawa badawcza Jak powstaje deszcz?

 Słoik, gorąca woda, talerzyk, kilka kostek lodu. Dziecko obserwuje, jak R. wlewa do słoika gorącą wodę i przykrywa słoik talerzykiem, na którym kładzie kilka kostek lodu. Wspólnie obserwują zjawisko tworzenia się pary wodnej, która w kontakcie z zimnym talerzykiem (kostkami lodu) zaczyna się skraplać.

 

Zabawa badawcza Co tonie, a co nie tonie w kałuży?

 Miska z wodą, kilka lekkich przedmiotów (np.: piórko, łupinka orzecha) i cięższych przedmiotów (np.: drewniany klocek, kamień. Dziecko wrzuca do miski z wodą kolejne przedmioty i wspólnie z R. zastanawiają się, dlaczego część z nich tonie, a część nie.

 

Ćwiczenie graficzne Kropelki.

 Rysunek chmury, a pod nią kilka linii przerywanych, tworzących deszcz, kredki. Rodzic daje dziecku  kartkę. Zadaniem dziecka jest połączenie linii przerywanych i pokolorowanie chmurki.

 

Zabawa muzyczno-ruchowa Taniec z parasolem.

 Nagranie spokojnej muzyki, odtwarzacz CD, parasol. R. zamienia dziecko w parasol. Przy muzyce i z wykorzystaniem parasola pokazuje ruchy, jakie ma wykonywać dziecko: • kołysze zamkniętym parasolem na boki – dziecko, z rękami splecionymi w górze, kołyszą się na boki, • obraca złożonym parasolem dookoła – obracają się wokół własnej osi, • podrzuca parasol rytmicznie w górę – dziecko podskakuje, • otwiera parasol – dziecko rozkłada ręce na boki, • obraca rozłożony parasol – obracają się itd. Na koniec R. zamyka parasol i stawia na podłodze – dziecko opuszcza ręce wzdłuż ciała

 

Eksperymenty plastyczne Mokre na mokrym.

 Kartki, gąbka, miska z wodą, farby wodne, pipety, nożyczki, folia do zabezpieczenia stolików. Dziecko moczy gąbką kartkę, nabierają farbę wodną za pomocą pipety i kapie na pracę. Obserwuje łączenie kolorów i efekt barwny powstałych plam. Po wyschnięciu wraz z pomocą rodzica wycina kształt parasola .i zawieszają prace na tablicy.

 

Zabawa „Odgłosy deszczu”.

Dziecko siedzi na foli budowlanej, która pełni rolę mokrej powierzchni. W zależności od akompaniamentu dziecko wykonuje następujące ruchy: dźwięki ciche - delikatnie naśladuje chodzenie po mokrej ulicy, dźwięki akcentowane – rytmicznie uderza stopami o folię naśladując skoki przez kałużę, dźwięki zagrane szybko – dziecko tupią w miejscu naśladując ucieczkę przed padającym deszczem.

 

Ćwiczenia słuchowe Dźwięki wokół nas.  

Gazeta, torebka foliowa, folia aluminiowa, kredki, pudełko plastikowe, szklanka z wodą, rurka. R. eksperymentuje wraz z dzieckiem z wytwarzaniem dźwięków powstałych przez: darcie gazety, szuranie torebką foliową, stukanie palcem w folię aluminiową, stukanie kredką w pudełko plastikowe, bulgotanie wody w szklance – dmuchanie przez rurkę, zasuwanie suwaka przy bluzie itp. Następnie dziecko siada na dywanie, tyłem do R., słucha dźwięków i je rozpoznaje.   

 

Zabawa Deszczowy masażyk.

Dziecko i rodzic siadają jedno za drugim na krzesełkach ustawionych oparciami na zewnątrz (lub na dywanie w siadzie skrzyżnym). Rodzic siedzący z tyłu wykonuje masażyk na plecach dziecka. Przy powtórzeniu zabawy zamieniają się rolami.  

Na niebie pokazał się mały, biały kłębuszek.    rysują na plecach spiralę,

Psotny wiatr dmuchał mocno             przesuwają palcami obu rąk po plecach,

 dużo chmurek.                             rysują palcami wskazującymi wiele spiralek,                                                                                        

 Chmurki uderzały o siebie i popłakiwały  stawiają kreski w różnych

                                                                 miejscach na plecach,

Z daleka było słychać pomruki zbliżającej się burzy.    uderzają piąstkami,  

Nagle pojawił się błysk.                                               rysują zygzak pioruna,

Wystraszone chmurki zaczęły lać łzy.   uderzają wszystkimi palcami jak

                                                             przy grze na  pianinie,

Rozbiegły się po całym niebie i zniknęły.  przesuwają po plecach wewnętrzną

                                                             stroną dłoni,

Deszcz był coraz słabszy,                    wykonują pojedyncze stuknięcia

                                                             palcami wskazującymi,

a na niebie  rozbłysło słońce.                      koło i promyki.                   

                                                              

Ćwiczenia oddechowe Chmury i deszcz.  

Dla każdego dziecka: słomka, kartka, kredki, krople deszczu wycięte z papieru. R. daje dziecku kartkę i prosi, aby na górze narysowało chmurę, a na dole – trawę. R. układa dziecku na chmurze krople deszczu wycięte z papieru. Zadanie dziecka polega na przeniesieniu kropel deszczu z chmur na ziemię za pomocą słomek. Dziecko przykłada słomkę do kropli, wciąga powietrze, zasysa krople i je przenosi.

 

 

TYDZIEŃ I (16-20 MARCA)

 

Zwierzęta naszych pól i lasów

 

CELE:

• wzbogacanie wiadomości na temat zwierząt i ich środowisk,          

• rozwijanie koncentracji uwagi,                                                 

• rozwijanie umiejętności wypowiadania się na określony temat,                         

 • rozwijanie sprawności manualnej.

 

Ćwiczenia słownikowe Zwierzęta leśne.

Pary obrazków przedstawiających zwierzęta leśne. Rodzic pokazuje

obrazki przedstawiające zwierzęta. Wspólnie z dzieckiem (dziećmi) je

nazywają. Następnie R. prosi dziecko, aby dobrało te same zwierzęta w

pary i nazwało je w liczbie pojedynczej i liczbie mnogiej, np.: jeden lis

– dwa lisy.

 

Ćwiczenie pamięci Jakiego zwierzęcia brakuje?

Obrazki z poprzedniego ćwiczenia. R. rozkłada przeddzieckiem 3 lub 4

obrazki przedstawiające zwierzęta leśne i prosi o ich nazwanie.

Dziecko zamyka oczy, a R. chowa jeden z obrazków. Zadaniem dziecka jest

odgadnięcie,jaki obrazek został schowany.

 

Rozwiązywanie zagadek o zwierzętach.

W czerwonych butach po łące człapie, uciekaj, żabko, bo cię złapie.

(bocian)

Wśród śniegów żyje, ptakiem się nazywa, fruwać nie umie,

za to świetnie pływa. (pingwin)

 

 

Rozmowa kierowana na podstawie opowiadania   

                                                                   

− Dokąd wybrały się dzieci z dziadkiem i babcią?                                                                                                             

− O jaką książkę poprosiła Ada dziadka?                                                                                                                            

− O jakich zwierzętach dzieci rozwiązywały zagadki?

 

LIS

 

Słuchanie wiersza J. Brzechwy Lis.  

Rudy ojciec, rudy dziadek

Rudy ogon - to mój spadek

A ja jestem rudy lis.

Ruszaj stąd, bo będę gryzł

 

 

Słuchanie ciekawostek na temat lisa.

Zdjęcie lisa.                                                                                                 

Lisy mieszkają w lesie, kopią sobie nory lub jamy. Budowa ich ciała jest

podobna do budowy psa. Mają długi ogon, puszyste futro, 4 łapy, a na każdej

łapie 4 palce. Charakteryzują się bardzo dobrym słuchem i dobrym węchem.

Lisy są mięsożerne. Lubią jeść zające, kuropatwy, a czasem podbierają kury

z kurników. Mają szpiczaste uszy, a ich pysk jest w połowie rudy, a w połowie biały.

 

Praca plastyczna

Lis.                                                                                                                                                        

Białe talerzyki papierowe, gotowe elementy lisa: uszy, nos, oczy, rudy - pomarańczowy

papier kolorowy, klej. Dziecko otrzymuje ćwiartkę talerzyka papierowego. Jego

zadanie polega na wydzieraniu pasków z rudego papieru kolorowego i naklejaniu ich

na talerzykach. Następnie w szerszej części talerzyka, po zewnętrznej stronie,

dziecko doklejają uszy, na talerzyku – oczy i, na dolnej części, nos lisa.

 

WIEWIÓRKA

Odkrywanie obrazka. Obrazek wiewiórki, kartki samoprzylepne. R. tak

rozmieszcza kartki samoprzylepne na obrazku, aby nie było widać, co on przedstawia.

Dziecko odsłania kolejne fragmenty obrazka poprzez zdjęcie kartki samoprzylepnej.

Aż do momentu kiedy zorientuje się, co przedstawia obrazek.

 

Kolorowanie rysunku wiewiórki. Kolorowanka z wiewiórką, kredki. Dzieci kolorują

rysunek, pamiętając o jego dokładnym wypełnieniu. Czterolatki mogą dorysować

elementy w otoczeniu (np. drzewo, orzech).

 

Ćwiczenia grafomotoryczne Orzechy w dziupli. Mazaki, biała kartka. R.

rysuje na kartce okrąg (dziuplę),a w nim mniejsze okręgi (orzechy)

– od góry, w lewą stronę. Prosi, by dziecko rysowało po śladzie l

dorysowało kolejne orzechy – zapasy wiewiórki.

 

 

Rozmowa na podstawie wysłuchanego tekstu i doświadczeń dzieci.                                                                        

− Jakie zwierzęta spotkała wiewiórka?                                                                                                                                

− Jaki ogon najbardziej spodobał się wiewiórce?                                                                                                             

− Co powiedziała mama wiewiórki?                                                                                                                                  

− Czy mała wiewiórka przyznała mamie rację?                                                                                                                 

− Jakie znacie zwierzęta z ogonami?

 

ZAJĄC

Zabawa ruchowa Na zielonej łące. R. recytuje rymowankę coraz szybciej,

a dzieci wykonują ruchy: stukają nogą, potrząsają ręką, pochylają głowę, kucają,

obracają się i wykonują upadek kontrolowany, ale mogą też zaproponować dowolny

ruch według własnego pomysłu. Za każdym razem powtarzają pierwszy wers,

a na słowa: raz, dwa, trzy – trzy razy klaszczą.

 

Na zielonej łące, raz, dwa, trzy,                                                                                                                                     

bawią się zające, raz, dwa, trzy.                                                                                                                            

Postukują jedną nogą, postukują drugą nogą,                                                                                                        

potrząsają jedną ręką, potrząsają drugą ręką,                                                                                                    

pochylają lekko głowę, odchylają swoją głowę, 

 

przykucają i powstają, przykucają i powstają,

 

obracają się zające, upadają i odpoczywają  te zające,

 

co na łące tak bawiły się.

 

Słuchanie ciekawostek o zającach.

Zdjęcia zajęcy.                                                                            

Zająca spotkać można głównie na polach i łąkach. Uszy zająca są dłuższe od jego głowy. Jego futro ma kolor szarobrązowy, a zimą staje się jaśniejsze. Nogi zająca nazywa się skokami, są one przystosowane do biegania po twardym trenie. Zające są wyłącznie roślinożerne. Wiosną i latem jedzą naziemne części roślin, jesienią mogą zjadać korzonki, a zimą obgryzają gałązki drzew i krzewów. Nie boją się wody – w razie potrzeby potrafią pływać.

 

Praca plastyczna Zając. Rolki po papierze toaletowym, plastikowe oczy (lub kółeczka z dziurkacza), paski szarego papieru kolorowego na uszy, paski z niszczarki na wąsy, pomponik na ogonek, klej. Dziecko dostaje rolkę po papierze toaletowym, do której przykleja plastikowe oczy (lub kółeczka z dziurkacza) i cienkie paski z niszczarki jako wąsy. Od środka wkleja uszy (po dwa paski) sklejone w łezki. Od tyłu przykleja ogonek – pomponik filcowy.

 

Zabawa matematyczna Gdzie jest jeż?

Pluszowy jeż (lub jego figurka). R. chowa jeża w różnych miejscach pokoju, a dziecko szuka go i określa, gdzie zabawka została schowana (np. pod krzesłem, za misiem, obok książki itp.).

 

Zabawa dydaktyczna Którego zwierzątka brakuje? Obrazki: wiewiórki, jeża, niedźwiedzia, lisa, wilka. Dziecko nazywa zwierzęta znajdujące się na obrazkach. R. układa obrazki na dywanie i prosi, aby dziecko zapamiętało ich ułożenie. Następnie dziecko zamyka oczy, a R. zabiera jeden obrazek. Po otwarciu oczu dziecko określa, jakie zwierzę zniknęło.

 

Quiz dydaktyczny Co wiemy o poznanych zwierzętach?

Dzieci mówią: Tak, kiedy zgadzają się z wypowiadanym zdaniem, a Nie, kiedy się z nim nie zgadzają.                                                                                                                                                     

− Wiewiórki mieszkają w dziuplach.  

− Niedźwiedzie to takie małe ptaki.   

− Jeże mają kolce. 

− Dziki nie są w ogóle groźne.

− Żaba jest ogromna jak dom. 

− Bocian ma długi dziób.

 

Rysowanie drzew iglastych. Kartki, kredki. R. prezentuje sposób rysowania drzewa – prosta linia pionowa i dużo linii ukośnych. Dzieci rysują na swoich kartkach dowolną ilość drzew.

 


Ostatnia aktualizacja: 2020-10-14